Bugünün Ötesi

Bugüne kadar solo podcastlerle huzurlarınıza çıkan Bugünün Ötesi podcast serimiz, değerli konukları ile de karşınızda olacak. Bugünün Ötesi 15. bölümüyle yeni formatında yine bugünün ötesine odaklanacak.
Bu bölümümüzün konuğu ise Gönüllü Hareketi Derneği Başkanı Sertaç Şipka olacak. Sertaç Şipka ile bir süredir hazırlıklarını sürdürdükleri Gıda Bankacılığı projesini konuştuk. Gıda bankacılığı, Covid-19 pandemisiyle birlikte hızlanan ekonomik kriz koşullarında, ekonomik ve sosyal sorunlar yaşayan geniş kitlelerin yardımına yetişiyor.
Sivil toplum örgütlerinin, gönüllüler desteği, kamu birimleri ve yerel yönetim işbirliğiyle hayata geçirdiği gıda bankacılığı toplumsal dayanışmanın da yeni bir modeli olma yolunda ilerliyor…
Gıda bankacılığı nedir? Sistem nasıl işliyor?
Gıda bankasından kimler, nasıl yararlanıyor?
İhtiyaç sahipleri nasıl belirleniyor ve destek ne kadar süre ile veriliyor?
Sistemin kamu ve sivil paydaşları kimler?
Destek vermek isteyen şirketler ve kurumlar sisteme nasıl katılabiliyor?
Gıda bankası sistemine katılan bir şirket vergisel olarak hangi avantajları elde ediyor?
2021’de uygulamaya geçecek gıda bankası projesinin hedefleri neler?
Tüm sorular ve yanıtları Özcan Yazıcı ve Sertaç Şipka’nın keyifli sohbetinde…

Kişisel markanız ya da kurumunuz için bir podcast başlatmaya karar verdiniz, ancak ne yapmanız gerektiğine bir türlü karar veremiyorsunuz...
Nereden başlamalı, nasıl yol olmalı?
İlgi çeken Podcast yayınları oluşturmak için ne yapmalı?
Nasıl bir organizasyon oluşturmalı ve nasıl bir teknik altyapı kurmalı?
... gibi çok sayıda soru zihninizde uçuşuyor, ama bir türlü karar verip, harekete geçemiyorsanız bu podcast tam olarak sizin için...
Özcan Yazıcı, ister kişisel, isterse kurumsal markanız için 7 adımda başarılı bir podcast başlatmanın yolunu paylaşıyor.

"Acaba benim işimi de robotlar yapar mı?"
"Yapay zekayla nasıl rekabet edeceğim?"
"Mesleğimi 5 - 10 yıl sonra yapabilecek miyim?"
"İşimi kaybedersem tekrar nasıl iş sahibi olacağım?"
Bu sorular, bugün hangi sektörde olursa olsun çalışma hayatında neredeyse hemen herkesin aklından geçen sorular...
Boşuna değil...
Robotlar, makineler, yapay zeka haberlerinin yaygınlaştığı bugünlerde işletmelerin hepsi "verimlilik-karlılık" adına daha az insan, daha çok makineyle işlerini yeniden organize etme derdinde.
"Dijital Dönüşüm" ya da "Endüstri 4.0" gibi havalı sözcüklerle ifade edilen bu süreçte, işletmeler, fiziksel yapılar, üretim ve hizmet süreçleri hızla dijitalleşirken, şirketlere bugüne kadar can veren insanlar aynı hıza yetişebiliyor mu?
Kurumlar dijitalleşirken, meslekler bundan nasıl etkileniyor?
Bugüne kadar yapageldiğiniz mesleğiniz yok mu olacak, yoksa değişim mi geçirecek?
Değişim ve geleceğe uyum sağlamak için neler yapmanız gerekiyor?
Mesleğinizin ve kariyerinizin geleceğinde sizi ne bekliyor?
Özcan Yazıcı Bugünün Ötesi serisinin bu bölümünde mesleklere ve mesleklerin geleceğine odaklanıyor.

Önce Ankara, iki gün sonra da Malatya... 13-15 yaş aralığındaki çocuklar bilgisayar ya da online oyunlar nedeniyle birbirlerine çekiçlerle, bıçaklarla saldırdı. Ne yazık ki Ankara'daki tüyler ürperten olayda 13 yaşındaki bir evladımız yaşımını yitirdi.
Art arda bu iki haberi okuyunca gerçekten tüylerim diken diken oldu.
Bir baba olarak ürktüm.
Bir çocuk nasıl olur da bir oyun nedeniyle kendinden geçecek kadar bilincini kaybedip, arkadaşına çekiçle, bıçakla saldıracak bir hale gelebilir...
Uzun süre düşündüm, anlamaya çalıştım.
Yanlış olan ne?
Bir şeyler yanlış gidiyor ve kontrolden çıkmış durumda.
Çocuklar arasında oyun bağımlılığı, kişilik ve davranış bozuklukları her geçen gün artıyor.
Kim suçlu?
Çocukların kendisi mi?
Oyunlar mı?
Anne babalar mı?
Yoksa hepsinin harmanlanması ile oluşan anonim bir suçun failleri miyiz her birimiz?
Suçun ve kusurların sınırı nerede başlıyor, nerede bitiyor? Riskler ne?
Dahası çocuğunuzun oyun bağımlısı olup olmadığını nasıl anlar ve çözüm bulabilirsiniz?

Pandemi, ekonomik kriz, artan işsizlik, kapanan okullar, evlere hapsolan çocuklar...
Sağlık bir yana, gelecek kaygısı yaşayan milyonlarca insan için büyük belirsizliklerin yaşandığı günlerden geçiyoruz.
Ama ençok da çocuklarımız için kaygılıyız...
Nasıl bir gelecek bekliyor onları? Milyonlarcası okul yolu, öğretmen yüzü unutan çocuklarımızı eğitime nasıl döndüreceğiz?
Eğitimsiz geçen günleri nasıl telafi edeceğiz?
Onlara iyi bir eğitimi nasıl sağlayacağız?
Geleceğe nasıl hazırlayacağız? Nasıl iş, meslek sahibi yapacağız onları?
Bu kasvetli günlerde üzerinde bol bol düşünmemiz gereken sorular bunlar...

Dijital dönüşüm ya da dijitalleşme...
Şirketlerin, kurumların ve hatta bireylerin bile sihirli sözcüğü haline dönüşmüş vaziyette...
Herkeste bir dijitalleşme telaşı...
Toplantıların biri başlıyor, diğeri bitiyor... Tekliflerin biri geliyor, diğeri gidiyor...
Projelerin biri başlıyor, diğeri bitiyor...
Ne yapmalı, neyi yapmalı, nasıl yapmalı?
Sorular, soruları takip ediyor, ama arzulanan yanıtlar bir türlü bulunamıyor...
Ne müşteriler, ne de satış artıyor...
Bırakın artmasını, dijital dönüşüm adına girişilen onca çabaya, harcanan paralara rağmen şirketler sürekli pazar ve müşteri kaybediyor.
Yani, şirketin nasıl dijitalleşeceği, nasıl ayakta kalacağı bir türlü çözülemiyor...
Peki neden dijitalleşemiyorlar? Şirketler, kurumlar dijital dönüşüm süreçlerinde yaygın biçimde neden başarısız oluyorlar?
İşte bu podcast, tam da bu sorunun yanıtını arıyor.
Bir şeyler eksik ya da yanlış, ama ne?

Demokratik sistem halkın özgür iradesine ve kararına dayanıyorsa, o zaman bu iradenin ortaya çıkması için öyle günlerce posta yolu gözlemeye, onları günlerce saymaya ve beklemeye gerek var mı?
Öyle ya, sabah dijital dönüşümle uyanıyor, akşam yapay zekayla yatıyoruz...
Her şeyin dijitalleştiği bir zamanda seçimleri neden dijital oylamayla yapamıyoruz? Elektronik oylama yapsak ve sonuçlar neredeyse anında belli olsa, güzel olmaz mı?
Bence şahane olur...
Şahane olur olmasına da, bu mümkün mü? Mümkünse nasıl?
Güvenle, kuşkuya yer bırakmayacak şekilde dijital oylama yapılabilir mi?
Ve Dünya'da elektronik oylamaya ilişkin örnek, uygulamalar var mı?
Özcan Yazıcı, bu podcastte elektronik seçimin "mümkün" ve "mümkün olmayan" sınırlarını paylaşıyor.

"Her şeyi anlayacaksak, her şeyi bilmeliyiz"...
Almanya Demokratik Cumhuriyeti, yani eski Doğu Almanya'nın İstihbarat örgütü Stasi'nin Şefi Erich Mielke, on yıllar önce böyle diyordu...
Otoriter bir yönetime sahip Doğu Almanya, her şeyi bilmek için doğal olarak herkesi, her zaman gözetlemeye çalışıyordu.
Yaklaşık 15 milyon insanın yaşadığı Doğu Almanya'da yaklaşık 100 bin Stasi görevlisi çalışıyor, kurumun ayrıca 173 bin de muhbiri bulunuyordu. Yani, bildiğiniz her 55 vatandaşa bir Stasi düşüyordu.
Doğu Almanya gibi otoriter rejimlerde insanlar sürekli gözetlendiklerinin farkında olarak yaşıyor, kamusal ya da özel yaşamının hiçbir anında kendilerini özgür ve mahremiyetlerini güvence altında hissetmiyordu.
Aradan uzun yıllar geçti... Tarihin köprüsünün altından çok sular aktı.
Kuzey Kore, Çin gibi ülkeler halen Doğu Almanya gibi ülkeleri anımsatsa da insanları, toplumları izlemek için yüzbinlerce istihbarat elemanı çalıştırmaya ve muhbirler tutmaya gerek kalmadı...
Hatta Çin bile bunu artık yapmıyor...
Stasi Şefi Erich Mielke'nin zamanında dediği gibi, "Her şeyi anlayacaksak, her şeyi bilmeliyiz" beklentisini karşılamak için artık çok sayıda insan çalıştırma maliyetine ve zahmetine gerek kalmadı.
İnsanın gözetlemesinden ve baskısından kaçarken, elimizde taşıdığımız ve mükemmel birer "gözetleme aracına" dönüşen akıllı telefonlarımızla mahremiyetimizi kendi ellerimizle gönüllü olarak teslim ettik. Üstelik yalnızca devletlere mi? Şirketlere, kurumlara, ilgili, ilgisiz neredeyse herkese...
Ve mahremiyetin, kusur, eksiklik ve hatta suç olarak görüleceği bir çağa doğru ilerliyoruz.
Peki ama neden ve nasıl?

Teknoloji, dijitalleşme ve yoksulluk çağına hoş geldiniz...
Neredeyse hemen her gün, hemen her sektörde, yeni bir ürün, yeni bir teknoloji haberiyle uyanıyoruz...
Vallahi baş döndürücü...
Bazen heyecanlandırıcı, bazen kaygılandırıcı, bazen de kortucu oluyor bu haberler...
Özünde hepsi, insanın yaşamını, işlerini, sağlığını, üretimini, konforunu nasıl artırdığını, kolaylaştırdığını anlatıyor...
Ve yine neredeyse aynı haberlerin eşliğinde, bu teknolojik yenilikle nasıl daha az insanla ve hatta nasıl insansız yapılacağı büyük övgüler, güzellemeler, şovlar eşliğinde sunuluyor...
Hepimiz, tüm bunları, "vayyy be, ne muhteşem bir ürün ya da hizmet" diyerek hayranlıkla okuyor, dinliyor, ya da izliyoruz...
Robotların, yapay zekanın, makinelerin harika işler yapmaya başladığına tanıklık ediyor, mutlu gelecek rüyaları görmeye başlıyoruz.
Ama bir saniye... Bu işte bir gariplik yok mu?
Robotlar, makineler işyerlerinin içerisine girdikçe, işyerlerinin kapısının önündeki insan sayısı artıyor.
Teknoloji, dijitalleşme robotlarla, makinelerle üretimi kolaylaştırsa da ve zenginlik artsa da yüz milyonlarca insan her geçen gün neden daha fazla yoksullaşıyor?
Hani teknoloji geliştikçe insanın yaşamı kolaylaşacak, refahı artacaktı?
Peki neden, teknoloji geliştikçe yoksulluk artıyor?

"Covid 19 pandemisi podcastin önünü nasıl açtı?"

Soru şaşırtıcı gelebilir… Ama gerçekten de öyle... Dünya’yı saran ve hemen her alanda çok ciddi sıkıntı ve zorluklara neden olan Covid 19 pandemisi podcast yayıncılığının önünü açtı…

Peki, bu nasıl gerçekleşti?

Bunun çok basit ve yalın bir nedeni, daha doğrusu bir süreci var aslında.

Özcan Yazıcı Bugünün Ötesi serisininin bu bölümünde podcastin bugününü ve yakın geleceğini ele alıyor.