Bir bulut umududur benimkisi yüreğimde pamuktan tonlar

Ve şiir yazan kimsedir aslında bulut olsan da şair der onlar.

Ne ile döllerim ben insanı ki dünyaya sıkıntılar peydah olur.

Yağmurdan bir süpürge olmak arzusu zehir soluyan gönlümü vurur.

Seyrettiğim şu gökyüzünde seyrettiğim şu gök yüzün de ne hoş!

Bir sıcak seyir etmedin ki beni işte bu yüzdendir, Yusuf’un kuyusu şimdi boş.

Gölgeme kızan sen, yokluğum affettirir mi?

Güneşe kızan ben, hiç varlık hissettirir mi?

Yere düşsem bir isyan feryatlar; insan insan:

“Sorma ki sorma!

Bizi sınavlara soktular, ey bulut adam!”

Sordum, soracağım da bir bulut umududur benimkisi

Göğe sürtünüp durdum da dünyalardır atamadım şu sisi.

Ki bu sis, sizlere ardımı döndüğümdür, göğe bakıp yansıyan ve yine gördüğümdür,

Sakındığım ne bir suç ne de esrarlı gizdir; bu sis gözümde duran, ispiyoncu denizdir.

Ve mirasım, taşıdığım bu tonlar; yağmur, kar ve Nuh’tan kalma tufanlar.

Bir gün pencerelerden silinirse varlığım bir ressama bir umut resmi yaptırsınlar