Suçluluk duygusu ve utanç duygusu içimize işletiliyor adeta daha hayatımızın başında. Ve biz utanç duyulacak varlıklarmışız, suçluluk duyması gereken varoluşlarmışız gibi inandırılıyoruz. Ve bu bize inandırılan şeyi içselleştirdiğimiz yerden, kendi doğamızın bu olduğuna inandırıldığımız yerden kendimize karşı bir mücadeleyle yaşıyoruz hayatı. Halbuki kabul etsek... izin versek... izin versek ihtiyaç ve istekleri olan varlıklar olduğumuzu. Kabul etsek bu ihtiyaçların doğal olduğunu ve kendimize izin versek bu ihtiyaçları gidermeye... başka türlü yaşamak mümkün olabilir. Hem kendimize hem etrafımızdakilere daha anlayışlı, daha sevgiden bir varoluş mümkün. Sevgiyle.