Dilini bilmediğim bir ülkede gibiyim.

Su gibi, son vapur saati gibi. İçimin nasıl yandığını anlatamıyorum. Siz benimle bir kahve içmeden gideceksiniz ve dünya olduğu gibi dönmeye devam edecek. Öyle mi?

Sanki kayboldum, gözlerim ellerim kayıp.

Sağım solum yok. Belki dövülmüşüm, üstelik kan kusmuşum.

Sanki koşmuşum kan ter içinde.

Son anda adımımı atmışım da karaya, ayağımı bastığım toprak ayrılmış ana karadan.

Huzurum, soluklandığım evim, her şey paramparça. Eğer bana evet dersen baştan aşağıya mutluluk olurum. Bırakırım şairliği… Şairlik zaten mutsuz adam işi. Senden âlâ şiir mi var? Senin yüzünden âlâ..Ben aşkı şiirlerde, romanlarda olduğu gibi parlak yaz gecesinin mehtabında başlayıp, addedenlerden değildim. Benim için sevmek, bir başka insanın vücudundan, ruhundan bir parça hükmüne girmek, onunla beraber gülüp ağlamak, ıstıraplarını paylaşmak demekti. Eğer bana evet dersen, baba olurum. Baba olur, eve ekmek getiririm.

Büyük denizlere açıl demiyorum, lakin bir kez açılmışsan, tufandan korkma.