Elimde boş bir gidişin melodisi

Söyler dururum içimde

Pardon

Kimdi acılar?

Yıpratamazlardı insanı bu kadar

Ölümün diyeti ne?

Hayatın ayarı kaç?

Herkes kendi dünyasına daldı

Geçti, geçmez dediğimiz zaman

Kuşları unuttuk

Yolu soruyordum rüzgâra

Ben durdum,

Yol yürüyordu

Karar kesin

Gemileri yakmıştım

Gördüğüm şeylerin beni aşmasına dayanamıyordum

Havanın, suyun, toprağın beni aşmasına dayanamıyordum

Yaşamın hızının beni aşmasına dayanamıyordum

Olmuyorsa zorlamıyorum. Eskisi gibi olmayacağını bildiğim halde, savaşmıyorum mesela. Olmayacağını anladığım noktada çabalamayı bırakıyorum. Tam o noktada, kimsenin hiçbir şeye değmediğini ve hiçbir şeyi hak etmediğini daha net görüyorum.

Alışmamak için gözyaşı ve kedere,

Ölmemek için o acıdan

Yeni bir silah yarattım yaşamaktan

3 Basit kuralla yaşıyorum:

Sevgi, eylem olmadan hiçbir şeydir

Güven, kanıt olmadan hiçbir şeydir

Ve özür, değişim olmadan hiçbir şeydir

Ben de biliyordum gitmem gerektiğini

Ama insan, binbir hevesle girdiği kapıdan apar topar çıkamıyor

Aynı günü defalarca yaşayıp, bir ömrü, bir güne sığdırmaktan korkuyorum.

Şiir okumayan insanların beni yerden yere vurmasından korkuyorum.

Matematiği, tarihi, fiziği öğrenirken, insanlığı unutmaktan korkuyorum.

Yüreğimde gezen insanların, başkasıyla gezmesinden korkuyorum.

Kitap sayfalarının gazete kağıdı gibi sofraya serilmesinden korkuyorum.

Dünyanın, son âşık olan insanının haberlere çıkmasından korkuyorum.

İnsanların aynı evde yaşayıp, birbirine yabancı kalmasından korkuyorum

İnsanı güldüren hatıraların sahtesini yapmalarından korkuyorum.

Dertlerimi anlatan kelimelerin yetersiz kalmasından korkuyorum.

Yıldızları izleyen insanların bir gün vazgeçmesinden korkuyorum.

Güzel şeyler olup, tam mutluluğu yakalamışken, sıkılmaktan korkuyorum.

Bugünler geride kalacak... Kalmayacak!

Her gece,

herkes bütün acılarını hatırlayacak- gözlerini kapattığında.

Böyle olmasa, binlerce çeşidi olur muydu uyku ilaçlarının?

Her şey yaralamak istiyor seni

Her şey yaralanmanı istiyor senin

İstiyorlar ki,

Bedelini ödeyesin yürüdüğün dünyanın

Acıtıyor bizi aşıp giden yaşam

Direnmeyi öğreniyoruz yenik düştükçe

Yorgun değilim ama geçen günlerden

Artık geceye gözlerimi açarak bakıyorum

Yorgun değilim geçmişten

Şimdiden

Gelecekten

Bir yalnızlığım vardı,

Gittikçe aşıyorum