Τα δέκα χρόνια από το θάνατο του Θανάση Βέγγου είναι μια καλή αφορμή για να θυμηθούμε το μοναδικό, ιδιοσυγκρασιακό σύμπαν ενός αξεπέραστου κωμικού και, κυρίως, να εκτιμήσουμε εκ νέου την αξία ενός σπάνιου ανθρώπου.

Τα παραλειπόμενα της ιστορικής ελέω κορονοϊού οσκαρικής τελετής που συνοδεύτηκε από μερικές δυνατές στιγμές όπως ο χορός της Γκλεν Κλόουζ ή η κραυγή λύκου της Φράνσις Μαν Ντόρμαντ. Κυρίως όμως τα 93α Όσκαρ θα μείνουν χαραγμένα στη μνήμη μας λόγω της ανεπανάληπτης επιτυχίας της σκηνοθέτριας Κλόι Ζάο και του "Nomadaland".

Εξήντα χρόνια συμπληρώθηκαν από τότε που τα «Παιδιά του Πειραιά» χόρεψαν συρτάκι το Χόλιγουντ. Τότε δηλαδή που ο Μάνος Χατζιδάκις κέρδισε το δικό του Όσκαρ (που δεν το ήθελε), που η Μελίνα Μερκούρη το έχασε (παρότι το ήθελε) από την Λιζ Τέιλορ και ο Ζιλ Ντασέν βούταγε για τα καλά στην ελληνική του περιπέτεια με το «Ποτέ την Κυριακή», μια ανάλαφρη κωμωδία που ήταν ολοκληρωτικά φτιαγμένη πάνω στα μέτρα και την αισθητική της μούσας του.