Zanim Jezus umarł na krzyżu, odbyła się ostatnia wieczerza. Dzielił się wtedy z uczniami chlebem i pił z nimi wino.
Ten wspólny posiłek miał ogromne znaczenie symboliczne. Jeśli chcesz dowiedzieć się, co naprawdę wypełniało kielich Jezusa, koniecznie odsłuchaj naszego nauczania z Wielkiego Piątku! 

Uwielbienie nie jest tylko muzyką ani chwilą w czasie — to odpowiedź serca, które poznało, co Jezus dla nas zrobił. To pieśń, która budzi się w nas, gdy stajemy w zachwycie nad Jego łaską, miłością i ofiarą. Każdy z nas nosi ją w sobie — pieśń daną od Boga. Jako Kościół jesteśmy powołani, by ją uwolnić i zanieść przed tron Króla.

Bóg szuka czcicieli, którzy będą Go wielbić w Duchu i w prawdzie. Dowiadujemy się o tym z czwartego rozdziału Ewangelii Jana, lecz co oznacza to w praktyce? Tego, i wielu innych cennych wskazówek na temat uwielbienia, dowiesz się z nauczania pastor Oli Walaszczyk.

Kiedy wyśpiewujemy wielkość Boga, składamy Mu ofiarę uwielbienia. Prawdziwe uwielbienie to jednak coś więcej – to przeorientowanie serca na Niego.
Uwielbienie to ofiara serca, która nie polega tylko na słowach, ale na postawie życia, które nieustannie wskazuje na Boga jako Tego, który jest godzien wszystkiego.

Potrzeba uwielbienia to nie tyle element religijnego rytuału, co potrzeba serca każdego człowieka. 
Wszyscy posiadamy w naszym życiu coś lub kogoś, kogo czcimy. Każdy inny obiekt adoracji poza Bogiem, koniec końców, prowadzi nasze życie do zniszczenia. Dlatego też potrzebujemy zrozumieć, że to Jezus powinien być naszym jedynym adresatem uwielbienia. To On prowadzi nasze życie do obfitości.

Na czym polega modlitwa prorocza? Czy wszyscy jesteśmy do niej powołani?
Bóg chce mówić do swoich dzieci – także i do Ciebie! Modlitwa prorocza to nie tylko dar dla wybranych, ale zaproszenie do głębszej relacji z Bogiem, wsłuchiwania się w Jego głos i przekazywania Jego słów w mocy Ducha Świętego.
Jeśli chcesz nauczyć się lepiej słuchać Bożego głosu – to przesłanie jest dla ciebie! 

Czy w trudnych sytuacjach powinniśmy prosić Boga o usunięcie problemu, czy raczej o siłę, by go przezwyciężyć? Nie wszystkie przeciwności losu są takie same, dlatego modlitwy Królestwa nie powinny być powtarzane mechanicznie. Każda sytuacja jest inna, a Bóg nie działa według schematów.

W naszym życiu miewamy momenty, w których mamy ochotę uciec przed Bożym planem, niczym biblijny bohater Jonasz. Czujemy się później, jakby i nas wypluł wieloryb.
Jednak nawet po takim upadku możemy zawołać do Najwyższego modlitwą Królestwa. Ma ona moc podniesienia nas z nawet najgłębszego dołu i postawienia nas w miejscu, które zaplanował dla nas Bóg. 

W modlitwie Królestwa stajemy w autorytecie, pamiętając o obietnicach, jakie mamy. Bóg, choć niewidzialny, jest realny i suwerenny. On ustanawia porządek i daje nam prawo, by w modlitwie wprowadzać Jego wolę na ziemi.
Modlitwa to nie prośba – to egzekwowanie praw, które Bóg nam dał!

Nie możemy patrzeć na świat jedynie oczami realizmu. Gdy się modlimy, potrzebujemy mieć serca i umysły otwarte na duchową rzeczywistość. Nie prosimy o to, co być może się wydarzy, ale ogłaszamy to, co już istnieje w Bożym planie. Kiedy wierzymy, że Jego obietnice są już przygotowane, zaczynamy dostrzegać cuda. Zamiast skupiać się na ograniczeniach tego świata, patrzymy na duchową rzeczywistość, gdzie nie ma niemożliwego.