Chansons Hommages PB

Deze hommage was in 2021 te beluisteren bij FM op 5 en Entre Nous

Begin jaren ‘70 verkoopt de Frans-Israëlische zanger Mike Brant meer platen dan Joe Dassin en Michel Sardou. Met zijn lange uiterlijk, unieke stem en romantische nummers brengt hij de harten van teenermeisjes op hol. In korte tijd groeit hij uit tot een cultfiguur.

Op zaterdag 13 mei besteedt chansonkenner Paul Boerboom aandacht aan Mike Brant in zijn wekelijkse hommage op NPO radio 5 in het programma FM op 5 van Felix Meurders.

Mike Brant, zijn echte naam is Moshe, wordt geboren in 1947 in een Joods vluchtelingenkamp op Cyprus. Bijna de hele familie is omgekomen tijdens de Shoa. Tot zijn vierde jaar praat hij niet. Zijn ouders denken dat hij doofstom is. En dan, als een wonder, opent hij zijn mond. Op zijn 15e wil hij zanger worden. Hij wordt aangenomen bij het Karmon gezelschap in Tel Aviv en reist de wereld over. In Teheran ontmoet de Franse sterren Sylvie Vartan en Carlos. Zij introduceren hem in de Parijse muziekscène. Zijn meest bekende nummer wordt: Laisse moi t'aimer. De successen volgen elkaar op.

In 1973 wordt Israël aangevallen tijdens Jom Kipoer. Mike gaat terug om te zingen voor de soldaten aan het front. Later blijkt dat Mike lijdt aan het “tweede generatie syndroom”. Hij droomt over de verschrikkingen van de concentratiekampen. Het  leven wordt ondraaglijk. In april 1975 springt hij van het balkon van het Parijse appartement van een vriendin. De val is fataal.

Zijn fans in Frankrijk en Israël kunnen het niet geloven. Mike Brant ligt begraven in Haifa, maar zijn talent leeft voort.

Nicolle Croisille

Interprète in hart en nieren

Als jong meisje wilde ze dansen. Ze was amper 20 toen ze werd uitgenodigd om te dansen in de Parijse revue van Joséphine Baker.

Ze flirtte als zangeres met de jazzwereld in de V.S., net als haar voorbeelden Judy Garland en Sarah Vaughan. Dit is Nicolle Croisille met haar interpretatie van

Gone with the wind

Ze trad op in de Playboy club in Chicago. Het werd haar verboden met zwarte artiesten contact te hebben en ze weigerde als bunny verkleed te gaan. Nicolle keerde terug naar Frankrijk.

Ze trad op met Claude Francois, zoals hier in een cover van de song Woopy

Haar carrière als zangeres raakte in een stroomversnelling toen ze de filmregisseur Claude Lelouche en componist Francis Lai ontmoette.

Lelouche gaf haar een advies dat een keerpunt zou zijn in haar carrière:

https://youtu.be/Ef2L4W2rODU

Dat je ongeloofwaardige noten zingt, dat kan me geen niks schelen! wat mij interesseert is dat je een verhaal vertelt en dat ik jouw emotie voel.

Claude Lelouche regisseerde in 1966 de film Un homme et une femme. Nicolle Croisille werd uitgenodigd om het titelnummer te zingen, in een duet met de zanger Pierre Barouh op muziek van de componist Francis Lai

Later vertelde Croisille dat ze op het moment van opnemen nog geen tekst hadden.

De zangeres improviseerde met de legendarische woorden dabada laten horen

Nicolle Croisille dweepte met Léo Ferré en droeg een lied aan hem op: Leo

C’est une chanteuse extraordinaire

Het is een buitengewone zangeres zou Ferre zeggen.

Een mix van Dalida en Greco.

Een greep uit de successen van Nicolle Croissile:

Une femme avec toi

en

Parlez-moi de lui

en

Téléphone-moi

Terug naar regisseur Claude Lelouch, componist Francis Lai en Nicolle Croisille

Hun samenwerking na de film `un homme et une femme´ ging door … en bereikte een hoogtepunt in 1981.

Lelouche regisseerde één van de grootste Franse films allertijden, Les Uns et les Autres: een prachtig epos over de geschiedenis van vier families uit Rusland, Duitsland, Amerika en Frankrijk, ren verhaal dat zich afspeelt tussen 1936 en 1980. De hoofdpersonen hebben één onderwerp met elkaar gemeen: muziek.

Nicolle Croisille mocht de titelsong zingen op muziek van Francis Lai.

Dit is Les Uns et les Autres.