ما دوام نیاوردیم چون قوی‌ترین بودیم.
دوام آوردیم چون بلد بودیم عوض بشیم.

وقتی سرما اومد، پوست حیوانات رو پوشیدیم.
وقتی گرسنگی اومد، شکار رو به کشاورزی تبدیل کردیم.
وقتی طبیعت ما رو شکست داد، نشستیم و قوانینش رو یاد گرفتیم.

اما مهم‌تر از همه:
تنها نبودیم.

انسان، تنها گونه‌ای بود که فهمید
بقا یک کار انفرادی نیست.
ما با هم زنده موندیم—
با تقسیم غذا،
با انتقال تجربه،
با ساختن چیزی به نام «فرهنگ».

ما یاد گرفتیم قبل از این‌که خطر بیاد،
داستانش رو تعریف کنیم.
قبل از این‌که بمیریم،
درمانش رو پیدا کنیم.

از آتش تا آنتی‌بیوتیک،
از قبیله تا شهر،
از غریزه تا علم—
هر قدم، یک تقلب کوچک در برابر انقراض بود.

اما یه حقیقتی هست که هنوز تغییر نکرده:
ما هر بار که زنده موندیم،
یه جور جدید برای نابود کردن خودمون هم ساختیم.

و با این حال—
هنوز اینجاییم.

نه چون شکست‌ناپذیریم،
بلکه چون هنوز یاد نگرفتیم کامل شکست بخوریم.

See omnystudio.com/listener for privacy information.