โรคกระดูกพรุน (Osteoporosis) คือ โรคที่ความหนาแน่นและมวลของกระดูกลดน้อยลง
อันเนื่องมาจากการสูญเสียแคลเซียม จนทําให้มวลกระดูกผุกร่อน กระดูกเสื่อม เปราะบาง มีการผิดรูป และมี
โอกาสแตกหักได้ง่าย ในผู้ป่วยบางรายกระดูกพรุนมีผลทําให้ส่วนสูงลดลง หรือมีอาการหลังค่อม ซึ่งผลจากโรค
กระดูกพรุนคือ เป็นการเพิ่มความเสี่ยงต่อการเกิดกระดูกหัก อันเนื่องด้วยกระดูกสามารถรับน้ําหนัก แรง
กระแทก หรือแรงกดได้ลดลง โรคนี้จึงมักไม่แสดงอาการหรือก่อให้เกิดความเจ็บปวด นอกจากเกิดอาการ
กระดูกแตกหรือหักขึ้น จึงอาจทําให้เกิดความเจ็บปวดได้ โดยตําแหน่งกระดูกที่เป็นจุดเสี่ยงที่ทําให้เกิด
กระดูกหักจากโรคกระดูกพรุน ได้แก่ กระดูกสันหลัง กระดูกสะโพก และกระดูกข้อมือ โดยการแตกหักของ
กระดูกโดยเฉพาะบริเวณกระดูกสะโพกอาจจะทําให้ผู้ป่วยมีอาการปวดจนไม่สามารถเดินได้