ستوان یکم «جیمی کراس» با خود نامه‌هایی حمل می‌کند از دختری به نام مارتا، دانشجوی سال سوم کالج ماونت سیبسچن. این نامه‌ها عاشقانه نیستند، ولی ستوان کراس امیدوار است و نامه‌ها را در ته کوله‌پشتی‌اش نگهداری می‌کند.

او عصرها، پس از راهپیمایی روزانه و کندن سنگر، دست‌هایش را می‌شوید، نامه‌ها را می‌خواند و آخرین ساعت روشنایی را به خیال‌پردازی می‌گذراند. در این نامه‌ها، از عشق خبری نیست و لحن آنها دوستانه است.