Öğrendim öğreneli ne işe yaradığını çiçek tozlarının,

Her yerde onları görüyorum,

Evde, sokakta, kırlarda, gün ışığında..

Öğrendim öğreneli ne işe yaradığını çiçek tozlarının,

Çiçekler çiziyorum elime ne geçerse,

Toprağa çiçekler,

Duvarlara çiçekler,

Sabaha, masaya, okul çantasına,

Önlüklere, yakalara, eldivenlere..

Ne kadar çoğalırsa çiçekler, o kadar çoğalmaz mı çiçek tozları?

Konmaz mı üzerlerine ekmeklerin,

Suların, ağaçların, yolların?

Herkese yetecek kadar çoğaltmaz mı bütün bunları?

Gökyüzü ilk kez benim,

Çünkü yukarıya kaldırınca parmağımı, değecek kadar yakın

Deniz benim, ilk kez benim,

Sularını ayaklarımla köpürtecek, sesini dolduracak kadar avuçlarıma

Rüzgâr ilk kez, sözcükler ilk kez benim,

Yelelerine tutunup da uçacak kadar, uçuracak kadar yüreğimi

Bir yürüyüşün sonunda uç veren kanatlarla acıyı silebilirim,

Bir adımda geçebilirim kentin ıssızlığından

İlk kez benim,

İlk kez soluğu elimde bir bayrak gibi tutuyorum,

Bir daha bırakmamak üzere..