“Bir kereye mahsus yaşanan her an, kendi hatasını bir daha düzeltilemeyecek biçimde

içinde barındırır”

Bana kanatlarımı bıraktırdılar,

Bana ihaneti öğrettiler.

Başka haber yok.

İkiye bölünmüş bir bütün gibi yaşadım

Bir yanım, öbür yanıma düşman

Sağımda kızgın kumlar gezdirdim

Solum üşüyor eski bir anıdan...

Mum: alıngan. Kendi ateşiyle kendini yok eden yumuşakça.

Erimek üzere varsın, kaderine inanırsın.

Ölürken fark edilmez, ışığın solduğu zamansın.

Bütünlüğünü yitirişinden ölür bir mum...

Ve insan, acıdan ölür bir gün.

Yüzümde taşıdığım kuyu, soğuk iklim,

Ağır yaprak, tenimde durup dönüp dokunduğum yük

Yağmurun aramıza çektiği perdeyi yırtıyorum...

Geçiriyorum göğsümdeki uykunun sarmaşığından

Birazdan dünya beni unutacak...

Ben onu anlamıyorum...

Soğuk iklim,

Durup dokunduğum...

Dönüp seni ben de unutacağım.

Sabahın karşısında konuşmak ne zor!

İncecik kül gibi kalıyorsun,

Dağ, susmaya giden yolu biliyor

Sen bilmiyorsun

Taş yarılıyor, bir çiçek için yol veriyor

Kısacık konuşuyor çiçek:

”Dünya” diyor.

Yeryüzü karşısında konuşmak ne zor...

Derin denizlerle, soğuk denizlerle

Tuzla, dalgayla boğuştuydum ben...

Kendi içine kıvrılmış, rüyasını unutmuş

İnsan ölüyorsa, acıdan ölür bir gün

Kendine bir daha uğrayamadığından,

Koyduğu yerde durmayışındandır hayatın

Hatanın dönüşsüz oluşundandır...

Bütünlüğünü yitirişinden ölür bir mum

Ve insan, kanatlarından ayrılır bir gün...