Yürüyorsun camdan bir çizginin üstünde,

Aşağıdan yılların şekilsiz çığlıkları

Hiç bir zaman istediğin olmadı değil mi? 

Bıçak yağmurunda korkmadan tek başına

Aklın tabii ki en son bıraktığın yerde

Gözlerinin arkasında sessiz bir gemi,

Kim bilir hangi yüzyıldan, kim bilir adı ne?

Tek yapmaya çalıştığın, dengeyi korumak

Gece ile gündüz, ya da ölüm ile hayat

Aslında hiç bir şeyden haberin olmayacak

Hiç bir zaman yaşamayacaksın bu ömrü

Çanlar çalıyor gelecekteki o boş dünyadan

Derinin altında dolaşan kızıl bir örgü

Bilmem kaç yıl, bilmem kaç kişiden oluşan

Hiçbirinin gitmesine izin vermemiştin en başta

Hiç birini silememiştin hafızandan

"Dümdüz, sağa sola sapmadan takip edersen çizgiyi" demişti rüyanda o isimsiz bilge

Bilmiyorum...belki de şeytanın ta kendisi,

"Dinlemezsen yoluna çıkacak bütün sesleri,

Kurtulabilirsin seni bağlayan sorumluluklardan,

Temizlersin hayatındaki tüm lekeleri"

Ve o zaman belki hissederdin yeniden Tüm yaralarını ve diğer basit kalp kırıklarını...

Bulmak belki sonunda yüzyıllar boyu aradığını,

Bunları düşünürken, takılınca aniden ayağın,

Binlerce farklı gemi kayıyor yukardan aşağı

Sarıyor tüm bedenini o amansız korku...

Ölüler, evet, artık tanıyorsun aşağıdaki sesleri

Ayağa kalkıp tutunuyorsun çizgine,

Hayallerin, sevdiğin, yazdıkların, tüm şiirlerin

Hala kırılmadı ama şu camdan çizgin

Suya gömülmemiş ümitleri,

Kısacık bir hayatın çizgileri elinde

Ellerini tutan kimse yok Orpheus'un aksine

Sözler bitti ama Ses hala çınlıyor kulaklarında

Korku, artık yok, göçmüş sanki başka bir boyuta

Duruyorsun çizginin üstünde hareketsizce

Ama belki de uyuyorsun şimdi öğlen çiçeklerin yatağında

En çok olmak istediğin yerde, ama Başka bir zamanda

Ya da belki de aşağıya düştün... kim bilir?

Önemli değil, yıktın nasılsa sonunda duvarını

Orfe, Apollo ve ilham verisi Kalliope'nin oğlu. Kendisine Apollo tarafından verilen sihirli bir lir var. Ve sadece insanlar ve tanrıları değil, bitki hayvan ve hatta cansız varlıkları bile büyüleyebilecek düzeyde iyi lir çalarmış. Ve hatta ona ''şarkıların babası'' derlermiş.

Orfe'nin karısı bir meşe nemf'i olan Eurydike, bir gün Aristaeus’tan kaçarken ayaklarına bir yılan dolanır. Orfe, sevgilisi ölüp yeraltına gidince, ona tekrar kavuşmak için büyük çabalar gösterir. Tanrılardan yardım görme umuduyla, özlem içinde çalgısı olan lir'i çalarak harikulade, ahenkli müzikler yaratmış.

Bu çabaların sonunda yeraltı tanrısı olan Hades'ten bir yanıt gelmiş. Sevgilisine kavuşacaktır, fakat bir koşul vardır: sevgilisi yeraltı aleminin karanlıklarından ışığa çıkana kadar onun yüzüne bakmaması gerekmektedir. Böylece tanrısal yardımla, sevgilisi, aether (esîr) katlarından çıkıp yükselmeye başlar, fakat tam ışığa çıkacakken Orfe dayanamaz, ardından gelen sevgilisini görmek için dönüp geriye bakar. Bu büyük hatasından ötürü de sevgilisine kavuşamaz.