Dzisiaj opowiadam trochę o pieskach i pieskowych sportach, przez pieska gryziona będąc.

NIC-CIE-KA-WEEE-GOOOOO!

Długo musiałam czekać, żeby nagrać cokolwiek. Może to będzie jakiś przełom, którego potrzebuję, a może to tylko chwilowa zwyżka formy, której też zresztą potrzebuję!

Nie nagrywałam ponad dwa miesiące! MNÓSTWO SIĘ DZIAŁO. I JEST DOBRZE, NAWET BARDZO.

No co, taki blożek tylko chyba.

Wczoraj nie zdążyłam, więc dziś opowiadam Wam o swojej menażerii. Smok jest ludziem, dlatego o nim nie opowiadam, ale o innych tak. Moje zwierzęta są słodkie, zatem słuchajcie!

O dobrociach, z których nie wszystkie zmieściły się w tym jednym odcinku.

O tym, że bez instaświata jest zaskakująco dobrze, bez planu treningowego też i że pomimo swoich prawie 30 (och!) lat, wciąż intensywnie siebie poznaję.

O spotkaniu z Tindera, na którym trylion rzeczy mogło pójść nie tak, a poszła tylko jedna oraz o innych niecodziennych przypałach mojego życia.

Dzisiaj gadam o mojej jednoosobowej korporacji, Smosiu chowającym się w krzakach, szukaniu całego w dziurze, potworach, sporcie w wersji rekreacyjnej i zakwasach w żebrach.