Say ki, tuz sensin

Say ki, herkes yara

Ve durmadan üzülüyorsun, nasıl katlanıyor hayat bunca acıya?

Saçların kırmızı mı oğlum?

Al onları, de ki unutmayacağız hiçbir şeyi.

Ellerin, naif ellerin çocuğum, kırmızı mı?

Kaldır onları, de ki cesaret işidir namludan bakmadan yaşamak.

Gökte beyaz güvercinler gibi bahçede uçuşan çarşaflar kimi sarıyor şimdi?

Ardında annenin eskisi gibi uçuşmuyor mu saçları?

İnsanlar ki ölüyor, insanlar yüzünden,

İnsanlar ki, doğuyor insanlar yüzünden.

Ah! Kolların çocuğum, düşüyor mu yanına?

Al onları, de ki,  oyunlar oynayacağız bunlarla

Ki umuttur yine de yaşamak,

Umut, onlarda.

Yüzün karmakarışık mı çocuğum?

Şakakların mı ağrıyor kaşlarını çatmaktan?

Gözlerin oğlum, uykusuz mu?

Al onları, kapat üzerine duvarın,

Say ona kadar, de ki

Önüm arkam sağım solum, saklanmayanı vurun!

Çocuk her yerde çocuk,

Çocuk aşkına durun!