✨✨✨✨✨

Çocuğumuz parkta birini ittiğinde "Eyvah, zorba mı yetiştiriyorum?" utancı; birinden darbe alıp sustuğunda ise "Pısırık mı olacak?" korkusu sarıyor içimizi. Peki o kriz anında, o iki küçük ruhun içeride aslında ne yaşadığını hiç düşündük mü?🤦🏻‍♀️

Bu bölümde, didaktik kurallardan ve toz pembe anlatımlardan uzaklaşarak doğrudan çocukların o ham duygularıyla yüzleşiyoruz. Parktaki o iki saniyelik kavganın, yetişkin hayatımızdaki plazalara, trafikteki öfke patlamalarına ve evlilik içi sessiz savaşlara nasıl ayna tuttuğunu masaya yatırıyoruz.

📌 Bu Bölümde Neler Konuştuk?

⚠️Vuran ve İten Tarafın Dünyası:"İfade fazlalığının" altında yatan duygu regülasyonu eksikliği nedir? Çocuk bu davranışı neden normalleştirir?

⚠️Maruz Kalan Tarafın Dünyası:Tepki vermeyen ya da donup kalan çocuğun "eksikliğinin" altındaki derin çaresizlik ve sarsılan güven duygusu.

⚠️Ebeveyn ve Öğretmen Dürtüleri:O senaryoyu başıboş bırakıp izlememeyi, kriz anında çocuk dünyasına uygun o kısa, net ve şefkatli sınırları nasıl koyacağımızı konuşuyoruz.

⚠️Yetişkinlik Aynası ve Kurtuluş:İçimizdeki o büyümeyen çocukların yaralarını fark edip, yetişkin hayatımızda bu iki yönlü kıskaçtan (öfkeden ve çaresiz donakalmalardan) nasıl kurtulacağımızın iki temel şifresi.

🎼 Bölümün Şarkısı ve Özel Analiz

Bölümün finalinde, yaşanan bu derin çaresizliği ve regüle olamamış duyguları, Türk müziğinin en derin yaralarını taşıyan Nihavend makamından bir şaheserle ve kendi yorumumla mühürlüyorum.

✨Eser:Kimseye Etmem Şikâyet

✨Besteci:Klasik Türk müziğinin değerli bestekârı Kemanî Serkis Efendi (Serkis Suciyan)

✨Şair:Sözleri kalbinden döken Şair İhsan Raif Hanım

Hepimiz hâlâ o kum havuzundayız, sadece oyuncaklarımız büyüdü...

Kahveniz veya çayınız hazırsa, kulaklıklar takıldıysa yolculuk başlasın. Keyifli dinlemeler!

🙋🏻‍♀️Bölüm hakkındaki düşüncelerinizi ve kendi çocukluk hikayelerinizi benimle paylaşmayı unutmayın!* ✨

Gizem Yeliz D.

İnstagram: @zihinsiparkur