"Şu an ne yapıyorsun?"

Yerde bir kutu var. İçinde legolar. Biri sana "Bak" diyor.

Sen "Birazdan" diyorsun. Aradan zaman geçiyor. Hâlâ oradasın. O bekliyor.

Bu sahne o kadar tanıdık. Her eve, her güne, her ana uyan bir sahne.

Sadece evde değil. Metroda, Marmaray'da, otobüste.

Yan yana oturuyorlar. Çocuk bir şey anlatmak istiyor, bir şey gösteriyor, "Bak bak" diyor.

Sen "Tamam sonra" diyorsun. O sorular asla gelmiyor. Sonra da olmuyor.

Bu bölümde:

🧠 Beynimizin başlatma tuşu – neden "Başlat"a basmak bu kadar zor?

👤 Bireysel oyun – çocuğun kendi iç dünyasını inşa etmesi

🤝 İş birliğine dayalı oyun (Cooperative Play) – paylaşma, sıra bekleme, birlikte çözüm üretme

🚌 Konfor alanından çıkmak – arabayı bırakıp toplu taşımaya binmek gibi

🎵 MFÖ - Tam Ortasındayım şarkısıyla içselleştirme – "Nasıl da paylaşıyor insan isterse, nasıl da bir miş meğer hasretler, nasıl da mecburmuşuz sabretmeye, sevmeye, öğrenmeye"

Ve en önemlisi: "Sen de tam ortasındasın aslında."

Ne tam başında, ne tam sonunda. Orada bir yerde, bir kutu legonun başında, belki de hiç bitmeyen bir oyunun içinde.

Telefonu bırak. Yere otur. Tam ortasına.

Gizem Yeliz D.

@zihinsiparkur