நல்லவும் தீயவும் நாடி, பிறர் உரைக்கும் நல்ல பிறவும் உணர்வாரை, கட்டுரையின் வல்லிதின் நாடி, வலிப்பதே-புல்லத்தைப் புல்லம் புறம் புல்லுமாறு.

உறாஅவகையது செய்தாரை வேந்தன் பொறாஅன் போலப் பொறுத்தால்-பொறாஅமை மேன்மேலும் செய்துவிடுதல் அதுவன்றோ கூன்மேல் எழுந்த குரு. - 'அரசன் தனக்கு வேண்டியவர் கருதி நீதி கோணுதல், அவனுக்கு வேதனையாகவே முடியும் என்பது கருத்து. ‘கூன் மேல் எழுந்த குரு.

நன்றே, ஒருவன் துணைக்கோடல்; பாப்பிடுக்கண்

ஞெண்டேயும் பார்ப்பான்கண் தீர்த்தலான்,- விண்டோயும்

குன்றக நன்னாட கூறுங்கால், இல்லையே,

ஒன்றுக்கு உதவாத ஒன்று.

கரப்புடையார் வைத்தகடையும் உதவா

துரப்புடைய மன்னர்க்கே துப்புரவ தல்லால்

நிரப்பிடும்பை மிக்கார்க் குதவஒன் றீதல்

சுரத்திடைப் பெய்த பெயல்.

(முன்றுறையரையனார், பழமொழி நானூறு)

திரியும் இடிஞ்சிலும் நெய்யும் சார்வு ஆக

எரியும் சுடர்ஓர் அனைத்தாய்; தெரியுங்கால்

சார்வுஅற ஓடிப் பிறப்பு அறுக்கும்; அஃதேபோல்

நீர்அற நீர்ச்சார்பு அறும்” (பழமொழி நானூறு, 219)

பரந்த திறலாரைப் பாசி மேல் இட்டு,

கரந்து மறைக்கலும் ஆமோ? - நிரந்து எழுந்து

வேயின் திரண்ட தோள், வேற்கண்ணாய்! விண் இயங்கும்

ஞாயிற்றைக் கைம் மறைப்பார் இல்.

உரைமுடிவு காணான் இளமையோன் என்ற

நரைமுது மக்கள் உவப்ப -- நரைமுடித்துச்

சொல்லால் முறைசெய்தான் சோழன்; குலவிச்சை கல்லாமற் பாகம் படும்.

மானமும் நாணும் அறியார் மதிமயங்கி

ஞானம் அறிவார் இடைப்புக்குத் தாமிருந்து

ஞானம் வினாஅய் உரைக்கின் நகையாகும்

யானைப்பல் காண்பான் புகல்.

ஆற்றும் இளமைக்கண் கற்கலான் மூப்பின்கண்

போற்றும் எனவும் புணருமோ - ஆற்றச்

சுரம்போக்கி உல்குகொண்டார் இல்லையே இல்லை

மரம்போக்கிக் கூலிகொண் டார்#

வரிசை#