Ad Astra  może się wydawać jak epicki film Terrence'a Malicka w kosmosie, ale tylko przy założeniu, że wcale nie epicki, nie film a kompletna nuda, i nie Terrence'a Malicka a Rona Howarda z długami. Jedynie ten kosmos się zgadza, ale gdy pomyśli się o ilości rzeczowych błędów związanych z przestrzenią kosmiczną, to jakoś też głupio pisać że space drama.

Dwie duże premiery z 19. Nowych Horyzontów, mające premierę w tym samym czasie. Zupełnie odległe podejścia do kina, skrajnie europejskie i neoazjatyckie, przy czym z obu, młodzi twórcy mogliby się wiele nauczyć. 

Uwielbiam to uczucie synestezji w filmach, gdy z niezrozumiałych względów czuję w głowie temperaturę, zapach i smak pokazywanych rzeczy na ekranie. W najnowszym filmie Pedro Almodovara Ból i blask wychodzi to prawie tak zręcznie jak w Call Me By Your Name - czuję ten spieczony słońcem Madryt, czuję zapach palonej heroiny i czuję ból w plecach jak Antonio Banderas

Ponieważ ukochana seria filmów dla dzieci (ale też dorosłych) to doskonałe miejsce na wtykanie domorosłych rozważań filozoficznych, bo przecież jak pokazało uniwersum DC Comics, film który nie skłania do refleksji nie może się udać. Ale Hannie Drzazdze się podobało.

Quentin Tarantino zaczynając swoją karierę z wysokiego C, zawiesił sobie dość wysoko poprzeczkę jeśli chodzi o dalszą karierę. Na szczęście, zaczynając od homaży  i kopiowania rozwiązań swoich mistrzów miał 20 lat żeby dostatecznie się rozwinął. Wraz z Hanną Drzazgą stwierdzamy, że to najdojrzalszy film w jego dorobku.

Wielka premiera światowa festiwalu Nowe Horyzonty, czyli Mowa ptaków w reż. Xaverego Żuławskiego jest jak jedzenie pierogów ruskim z keczupem. Są ludzie, którzy lubią i to jest okej. Są też tacy, którzy mają szacunek do babci i nigdy czegoś takiego by nie uczynili.

Ja tam kocham babcię. Nie lubię Mowy ptaków. 

Normalni ludzie podczas festiwalu filmowego jak mają cały dzień wypełniony seansami i znajdą pół godziny czasu wolnego w przerwie, to najczęściej jedzą albo śpią. Razem z Hanną Drzazgą zdecydowaliśmy się wykorzystać chwilę, aby przystanąć w biegu i podsumować co też do tej pory widzieliśmy na prawdopodobnie najlepszym festiwalu filmowym dziejącym się we Wrocławiu na świecie. 

Normalnie kto by się spodziewał, że film będący zwyczajnym skokiem na kasę wykorzystujący koniunkturę rasizmu okaże się słaby?

Jestem w szoku, normalnie w szoku.

Tak czy siak, Król Lew w reżyserii Jona Favreau jest w kinach. A oto jego recenzja~

Bardzo dużo mówię tutaj o muzyce. Której nie usłyszycie, bo Anchor nie płaci ZAIKSów, a Spotify jeszcze nie pozwala mieszać muzyki z podcastami*. Kto nie słuchał w radiu ten trąba. A kto nie widział Yesterday o Beatlesach to nie doświadczył najpiękniejszej satyry z Oasis pokazanej na dużym ekranie.

*aktualizacja 2 listopada - dalej nie pozwala, ale jest bliżej niż dalej

Najdziwniejszy remake Wieży. Jasny dzień Jagody Szelc jaki widziałem. Ale jest super w sumie.