Sa ilalim ng mataong palengke ng Batangas, may lihim na bentahan tuwing hatinggabi—anting-anting, mutya, at mga bagay na hindi dapat pagmamay-ari ng tao. Nang makabili ang isang binata ng murang anting-anting na nagbibigay ng suwerte, sunod-sunod ang grasya sa kanya. Pero bawat swerte ay may katumbas na kamalasan sa iba—dahil ang tinda sa black market ay laging may kapalit na kaluluwa.

Isang kakaibang imbitasyon ang natanggap nila mula sa baryong kilala sa matatamis at malalaking kalamansi. Mainit ang pagtanggap ng mga tao at sagana ang handaan, pero may isang bilin—kailangang tikman ng bawat bisita ang kanilang espesyal na inumin. Kinabukasan, nahihilo at nanghihina ang mga dayo, at napagtanto nilang hindi pala prutas ang tunay na sangkap… kundi may halong ritwal para hindi na sila makaalis.

Isang lumang retreat house ang pinuntahan ng grupo para magmuni-muni at magpahinga. Tahimik at presko ang lugar, pero pagsapit ng gabi, may mga yabag sa pasilyo at may kumakatok sa mga pintong walang tao sa labas. Sa bahay na iyon, hindi lahat ng kaluluwang naroon ay handang magpatawad—o magpalaya.

Isang masayang bakasyon sa isla ang plano ng magkakaibigan—dagat, inuman, at camping sa tabing-baybayin. Ngunit tuwing gabi, may naririnig silang ungol mula sa gubat at may mga bakas ng paa sa buhangin na hindi kanila. Hanggang sa isa-isa silang tawagin ng dilim palayo sa kanilang tolda.

Isang baryo sa paanan ng bulkan ang tila napakatahimik at maaga magsara ang mga bahay pagsapit ng dilim. Nang mapadpad doon ang isang biyahero, napansin niyang walang umiimik at lahat ay nakamasid lang sa kanya. Pagsapit ng hatinggabi, maiintindihan niya kung bakit—dahil hindi pala tao ang karamihan sa mga residente.

Isang misteryosong imbitasyon sa piyesta ang dumating mula sa kamag-anak na matagal nang hindi nakikita. Pagdating nila, sobra ang handaan at kabaitan ng mga tao—pero may kakaibang tingin ang lahat sa mga bisita. Pagsapit ng hatinggabi, malalaman nila na hindi pala sila bisita… kundi handa.

Habang bumibiyahe sa kabundukan, napadpad ang isang grupo sa baryong wala sa mapa. Tahimik ang paligid at tila luma ang pamumuhay ng mga tao—walang signal, walang kuryente, at bawal umalis pagdilim. Kinabukasan, nag-iba ang daan palabas… parang ayaw silang paalisin ng baryo.

Pagbalik ko sa baryong kinalakihan ko, parang may nagbago. Mas kaunti ang tao, mas tahimik ang paligid, at tila may itinatagong sikreto ang bawat bahay. Habang tumatagal, napagtanto kong baka hindi na tao ang mga kapitbahay ko.

Isang baryo sa Dingalan ang may kakaibang katahimikan. Masyadong mababait ang mga tao, pero walang gustong lumabas kapag dilim na. Nang ma-stranded ang isang grupo roon, matutuklasan nila kung bakit walang gustong umalis—at walang pinapayagang makatakas.

May kakaibang tiyuhin na minsan lang umuwi galing Samar—tahimik, mailap, at hindi kumakain kasabay ng pamilya. Ngunit tuwing may nawawalang hayop sa baryo, lagi siyang wala. Hanggang isang gabi, may masaksihan ang pamangkin na hindi niya malilimutan.