Czułostan | Zaburzenia Odżywiania | Choroby Duszy i Ciała Bez Tabu

"Ja już chyba miałam wszystkie zaburzenia odżywiania...”

Najpierw anoreksja, potem napady objadania, bulimia, obsesja „czystego” jedzenia, kompulsywne ćwiczenia, a później znów restrykcje. ..A co jeśli powiem Ci, że to nie nowa choroba, to ta sama choroba, która jedynie zmieniła strategię ?

To podcast o tzw. migracjach zaburzeń odżywiania, czyli zjawisku, gdy objawy się zmieniają, z choroba pozostaje ta sama, gdyż to nigdy nie była kolejna choroba.

Ten odcinek jest dla wszystkich, którzy przez lata mielipoczucie, że ich historia z zaburzeniami odżywiania nie układa się w jedną, prostą diagnozę.

Czy to naprawdę za każdym razem nowa choroba? A może cały czas ten sam mechanizm szuka kolejnego sposobu, by poradzić sobie z bólem, lękiem, napięciem, poczuciemniewystarczalności i potrzebą kontroli?

Opowiadam o tym, co naprawdę kryje się pod restrykcjami, napadami objadania, wymiotami, ortoreksją czy kompulsywną aktywnością fizyczną oraz dlaczego psychoterapia nie polega na uczeniu jedzenia, ale na zrozumieniu, z czym choroba przez lata próbowała Ci pomócsobie poradzić.

W podcaście w czuły, ale bardzo konkretny sposób pokazuję,dlaczego samo „walczenie z objawami” często nie wystarcza. Przez przykłady, metafory i język bliski osobom chorującym prowadzę słuchacza do głębszego pytania: nie„co jest ze mną nie tak?”, ale „co moja choroba od lat próbuje mi powiedzieć?”.To odcinek nie tylko o chorobie, lecz również o zdrowieniu, które nie polega na większej dyscyplinie, a zaczyna się nie wtedy, gdy znikają objawy, ale wtedy, gdy przestają być potrzebne.

Jeżeli kiedykolwiek miałaś poczucie, że Twoja choroba tylko zmieniała swoją postać, mam nadzieję, że ten podcast pozwoli Ci spojrzeć na swoją historię z większym zrozumieniem i mniejszą ilością wstydu.

🎧 Posłuchaj i daj sobie szansę zobaczyć nie tylko objawy, ale również to, co przez cały ten czas próbowały Ci powiedzieć.

@Czułostan

https://www.instagram.com/czulostan/

Kilka cytatów:

- "Dla osób chorujących na anoreksję ogromnym rozczarowaniem jest moment, w którym okazuje się, że samo chcieć nie wystarczy."

- "Zdrowienie nie polega na tym, że przestajesz się bać. Zdrowienie polega na tym, że uczysz się nie pozwalać lękowi podejmować decyzji za Ciebie."

- "Aż w pewnym momencie zaczynasz rozumieć, że recovery nie jest historią o jednym wielkim zwycięstwie. Recovery jest historią o setkach małych decyzji, których często nikt poza Tobą nie widzi."

- "Możesz jednocześnie marzyć o normalnym życiu i bać się każdego kroku, który do niego prowadzi. "

- "Recovery to tęsknota za anoreksją. Nie dlatego, że była dobra. Dlatego, że była znajoma."

- "I właśnie dlatego recovery jest tak trudne. Bo ono nie zabiera Ci tylko choroby. Zabiera również coś, co przez długi czas dawało Ci poczucie bezpieczeństwa."

- "Anoreksja jest o tożsamości, a zdrowienie o tym kim jesteś bez niej. O tym, kim jesteś, kiedy nie liczysz. Kiedy nie kontrolujesz. Kiedy nie podporządkowujesz całego dnia jedzeniu."

- "I właśnie dlatego recovery czasami przypomina żałobę. Bo każda żałoba wiąże się ze stratą. A zdrowienie z anoreksji również jest stratą. Nie tracisz czegoś dobrego. Tracisz coś znajomego. A to nie jest to samo."

- "Recovery nie polega na tym, że uczysz się zjeść kanapkę. Recovery polega na tym, że uczysz się żyć bez choroby. A to dwie zupełnie różne rzeczy."

- "Za każdym razem, kiedy anoreksja próbuje przekonać Cię, że walczysz tylko z jedzeniem , celowo zawęża Twoją perspektywę. Pokazuje Ci koszt dzisiejszego posiłku. Ale nie pokazuje Ci ceny kolejnych dwóch, pięciu, dziesięciu lat życia podporządkowanego chorobie."

- "Lęk zawsze każe patrzeć tylko kilka centymetrów przed siebie. Widzi dzisiejszy posiłek. Dzisiejszy dyskomfort. Dzisiejszy płacz. Ale nie potrafi zobaczyć tego, co będzie za miesiąc. Za pół roku. Za dwa lata."

- "Recovery nie uczy Cię, jak nigdy więcej się nie bać. Recovery uczy Cię, że nie każda myśl zasługuje na to, żeby za nią podążyć."

- "Nie musisz wierzyć, że będzie dobrze. Wystarczy, że dziś nie zrezygnujesz."

- "Może jeszcze nie wierzę, że to możliwe. Ale po raz pierwszy od dawna chcę sprawdzić, czy rzeczywiście coś tam na mnie czeka.”

- "Recovery jest trudne. To prawda. Ale... czy życie z anoreksją naprawdę jest łatwiejsze?"

- "Ale dlatego, że po drugiej stronie czeka coś, czego anoreksja nigdy nie będzie w stanie Ci dać. Prawdziwe życie."

Anna Budnik

Czułostan

Po posiłku wszyscy odchodzą od stołu. Dla osoby chorującej na anoreksję to jednak często dopiero początek najtrudniejszej walki – z lękiem, poczuciem winy i chorobą, która próbuje odzyskać kontrolę.

W tym odcinku opowiadam o tym, dlaczego poczucie winy po jedzeniu jest objawem anoreksji, co dzieje się wtedy w głowie osoby chorej i jak bliscy mogą ją naprawdę wesprzeć.

Jeśli chorujesz, chciałabym, żebyś poczuła, że nie jesteś w tym sama. Jeśli jesteś rodzicem, partnerem lub przyjacielem – mam nadzieję, że ten odcinek pomoże Ci lepiej zrozumieć osobę, którą kochasz.

Poczucie winy po posiłku nie jest dowodem na to, że wydarzyło się coś złego.

Jest dowodem na to, że choroba została skonfrontowana z czymś, czego najbardziej się boi.

Z jedzeniem.

Zapraszam Cię do kolejnego odcinka podcastu Czułostanu.

Zaburzenia odżywiania są jak góra lodowa. Widzimy tylko jej wierzchołek - niepoprawną relację z jedzeniem. Lecz ZO to nie problem jedzenia. Brzmi niedorzecznie? A jednak. Większość problemu ukryta jest w pod powierzchnią tafli wody, a jedzenie stało się jedynie sposobem radzenia sobie. Z czym? Przede wszystkim z trudnymi emocjami, niespełnionymi potrzebami, wewnętrznym bólem.

ZO dostały swoją nazwę po sposobie, w jaki manifestują się w codzienności, jednak zaburzona relacja z jedzeniem zawsze jest już zewnętrznym sygnałem czegoś głębszego, ukrytego pod wodą. Zachowania w obrębie jedzenia są objawem, a nie od przyczyną. Jedzenie jest tu jedynie narzędziem.

Czego? Między innymi: zagłuszania emocji, rozładowywania napięcia, ucieczki od lęków, wypełniania pustki. Pragnienia poczucia kontroli, bezpieczeństwa, wartości, uwagi, opieki, bliskości, komfortu, spokoju, ciszy i… wielu innych elementów mechanizmu, o których mówię w podcaście.

Czy to “wyleczy” jadłospis od dietetyka?

Zapraszam Cię do wysłuchania najnowszego odcinka!

Anna Budnik “Czułostan”

PS. W zaburzeniach odżywiania jedzenie nigdy jest tylko jedzeniem.

https://www.instagram.com/p/DXMR03UjD4_/?img_index=1

https://www.instagram.com/reel/DXO2dmUDPHN/

zaburzenia odżywiania - psychodietetyka - emocje

W zdrowieniu z anoreksji "tycie” nie wygląda tak, jak myślisz.

To nie jest nagłe "stanie się grubą”.

To nie jest porażka.

To nie jest utrata wartości.

To nie jest brak samokontroli.

Duszo.

Myślisz, że tyjesz?

To nie jest tycie.

Ty nie tyjesz.

Ty wracasz do życia.

To, co teraz się dzieje, nie jest o tyciu.

To o odzyskiwaniu tego, co zabrała Ci choroba.

Kilka cytatów:

“Jeżeli zmagasz się z anoreksją nervosą, to znaczy, że dążysz do osiągnięcia i utrzymywania tudzież dalszego obniżania wagi, która - uważaj - jest wagą nienaturalną dla Twojego ciała. Jest to waga sztucznie wykreowana wyłącznie poprzez głodówki, przeczyszczanie się oraz nadmierną aktywność fizyczną.”

“W ciągu ponad czterech lat mojej działalności w mediach społecznościowych w zeszłym tygodniu z mojego profilu odeszła kolejna, czwarta już osoba. Odeszła na zawsze. Straciła życie z powodu powikłań zdrowia fizycznego wywołanych anoreksją nervosą. Nie ma jej, nie ma ich już wśród nas... A były obok nas. To nie są jakieś tam historie z drugiego krańca świata, coś co jest daleko i u nas się nie wydarza. Wydarza się, znałam każdą z nich. Pierwszą…”

“Waga, której osiągnięcie i utrzymanie kosztuje Cię zdrowie fizyczne i psychicznej jest dla Ciebie niedowagą. To jest dla Ciebie za niska waga. Tak bardzo chcesz w niej zostać, ale aby tak było musisz dziś, jutro, pojutrze, za tydzień, za miesiąc, za rok i przez kolejne lata wciąż głodzić swoje ciało. Twoje ciało ma granice. Głodzenie się je przekracza. Niedożywienie zabija powoli…”

Proszę wysłuchaj mnie…

Wyślij swojej bliskiej osobie.

To choroba o podłożu psychicznym, a nie fanaberia.

Ale można, jest możliwe z niej wyzdrowieć.

Można.

Ty też możesz.

1. Czym są nawroty w zaburzeniach odżywiania i uzależnieniach?

2. Co to "triggery"?

3. Jakie są poziomy nawrotów tudzież sygnały ostrzegawcze, czyli jak rozpoznać, że "relapse" nawrót się zbliża?

4. Co zrobić, gdy się już wydarzy?

5. "Wpadka" czy już "ciąg"?

To nieprawda, że nawrót to tylko już aktywny powrót do "narzędzia".

Nawrót bardzo często wydarza się dużo wcześniej niż samo zaangażowanie się w konkretne zachowanie.

Dzięki psychoedukacji, uważności i samoobserwacji fizycznego złamania postanowienia, czystości, trzeźwości bardzo często można było uniknąć.

Nawrót emocjonalny to wciąż nawrót, czyli sygnał, że długoterminowy dobrostan emocjonalny i fizyczny jest nadal niezaopiekowany.

Zapraszam na nowy odcinek podcastu oraz wpisy w mediach społecznościowych.

To nigdy nie są TYLKO zaburzenia odżywiania. One same w sobie są poważnym wyzwaniem zdrowia psychicznego. Gdy je zbagatelizujemy i nie zaczniemy jak najszybciej leczyć od strony nie tylko ciała, ale i głowy, to im dłużej będą trwały, tym więcej problemów natury psychicznej dojdzie. Depresja, nerwica natręctw, stany lekowe i... uzależnienia. Nie da się trwać w mechanizmie ZO bez adaptowania coraz to większej ilości "narzędzi" radzenia sobie z bólem fizycznym i psychicznym. Nie chcę straszyć, chcę edukować i zapobiegać. Ile osób i ile lat ich życia mogliśmy uratować, gdybyśmy już w pierwszym roku ich zmagań nie odpuszczali i kompleksowo podeszli do ich pierwotnego problemu. A były nim wówczas TYLKO zaburzenia odżywiania. Teraz może być ich dużo więcej, ale to nie oznacza, że nie mogą wyzdrowieć. Gdyż mogą. Jestem tego przykładem. Zapraszam na ten odcinek oraz na profil Czułostan!

Trzy zajawki z podcastu:

- "Co to oznacza? Ciało staje się narzędziem. Niech to wybrzmi mocno. Wygląd zewnętrzny staje się narzędziem wypełniania wewnętrznych braków."

- "Anoreksja to mechanizm obniżania tudzież już utrzymywania wagi, która nie jest naturalna dla organizmu. To jest definicja niedowagi - jest indywidualna dla danej osoby i jest to waga, której utrzymanie nie jest możliwe w sposób zdrowy, a zatem pragnąc ją utrzymać krzywdzisz swoje zdrowie fizyczne i psychiczne."

- “(...) to ciało nigdy nie wróci do zdrowia i nie będzie długoterminowo zaopiekowane, jeśli nie wyzdrowieje dusza i głowa, która będzie chciała o siebie i o to ciało dbać z szacunkiem i miłością. BMI może pokazać wagę w normie, ale to nie ono decyduje o tym, czy choroba zniknęła, a tym bardziej nie daje gwarancji nawrotu.”

Zapraszam serdecznie do wysłuchania!

Czułostan!

Czym jest "kultura diety"?

Kto i w jakim celu ją stworzył?

Jak to się stało, że wykreowany przez nią "ideał kobiety" tak bezkrytycznie i bez autorefleksji przyjęłyśmy?

Czy dlatego, że wcześniej nazywano nas "szarymi myszkami"?

Czyż nie dlatego nie miałyśmy umiaru w karmieniu naszych potrzeb i chcąc utrzymać ten ideał wpadłyśmy w uzależnienia i zaburzenia odżywiania?

Zapraszam na podcast oraz do przeczytanie wpisów poświęconych tej tematyce @czulostan.