Pod koniec pierwszej dekady XXI wieku odbyło się na świecie kilka wystaw, którym krytyka artystyczna zarzucała obskurantyzm, niezdrowe epatowanie praktykami magicznymi lub teoriami spiskowymi. Można tu wymienić np. Eclipse w Moderna Musset w Sztokholmie, When Things Cast No Shadows w ramach Berlin Biennale albo After Nature w nowojorskim MoMA Wszystkie pokazywano w 2008 roku.  Te organizowane niezależnie od siebie, w dużych instytucjach i pod różnymi szerokościami geograficznymi wydarzenia niektórzy krytycy oceniali jako wręcz niebezpieczne, wskazując, że dziwnie korelowały z prawicowo-populistycznymi ruchami politycznymi w Europie. Sztuka – której rozwój uznawano niegdyś za sztandarowe narzędzie emancypacji i synonim nowoczesności – okazała się niespodziewanie skłonna do flirtu z politycznymi agendami konserwatyzmu. Zjawisko to dotyczy również sztuki polskiej, chociaż rozwijało się w oparciu o nieco inną chronologię i dynamikę. Choć pierwsze kilkanaście lat po zmianie ustrojowej upłynęło pod znakiem emancypacyjnej roli sztuki – takienadzieje wyrażali wobec niej najbardziej opiniotwórczy krytycy, kuratorzy i sami artyści. Z perspektywy czasu można żywić przekonanie, że stawiane przed sztuką zadanie było niestety zbyt ambitne. Próbuję uzasadnić to przekonanie, traktując twórczość Alicji Żebrowskiej jako świetny przykład tego, jak złudzenia mylono z rzeczywistością. I jak opinię jednej czołowych artystek feministycznych w Polsce przyklejono jej na wyrost. Bo więcej niż obyczajowej rewolucji było w jej pracach wątków New Age, szamanizmu i neopoganizmu.

Odcinek powstał na podstawie tekstu Nigdy nie będziemy nowocześni, który ukazał się w 2020 roku.