...İncir kokan gece sokağı...

...Sonra yüzündeki sabahın ilk ışıkları...

Yağmurlara çıkamazdın

Günler gölgelenirdi kendiliğinden

Sonra günler üst üste

Üst üste düşerdi yeniden

Bütün gün güz bahçelerine uğradım

Gözlerinde sarmaşık, ıtır, su zambakları

Ellerine karacalar inerdi

Güneş yanığı perdelerde

Eteklerine kuşların konduğu sedir

Pamuk akı örtüler

Suyu hiç eksilmeyen sürahinin ışığı

Asılı kalırdı zaman

Ölümsüz sanırdık kendimizi

Kızılı erken düşen ikindilerde

Bir daha hiç dağılmadı karanlığım

Kalktım gittim ağarmış örtülerin altındaki zamandan

Uzakları denedim. Uzaklıkları ölçtüm kendimle

Dudaklarım yakamozlar gibi şaşırırdı.

O uzak çalgıların eşliğinde

Belleğin zalim uçurumları

Her gittiğim haritada yerini alırdı

Patlamış serin güller olurdu, ıslak badem, tuz

Arasaydılar büyümemiş bir sevinci bulurlardı belki

Çok yoklanmış yüreğimin bir yerinde

Uzun bir yolculuk gibi yaşadıkları

Kısacık sokaklardan vazgeçselerdi

Ben oradayken,

Belki de hâlâ orada olurdum ben

Kendime yazdığım hayadan

Ayıklamakla geçmezdi ömrümün

Yaprak zamanı

Bir ben söylerdim kuytu akşamlarda

Dalgın çalgıların unuttuğu şarkıları

Sürgüne açık kapıların eşiğinde

Çok oyalanmamalı insan

Mevsimler kullanıldıkları yerde kalmalı

Varlığı kendinden taşan yaz hayvanlarıydık bu bahçede

Anlamıştık dağılacağımızı

Perdeler artık başka güneşleri saklayamazken

Bu sefer kalan eşyalarımı da topladım

Yeni yollara çıkılamazmış sanki

Durup geçmiş bir kavşakla ödeşmeden

Bir tek yanıma bu çalgıyı aldım.