Wi hebbt je all so’n poor Steeden, an de wi an leevsten ween möögt, ne. Veellicht to Huus, in’t eegene Dörp, an’ besünnern Urlaubsort un so wieder. Op de anner Sied kinnt jede un jeden vun uns overs ook Gegenden, de uns överhaupt ni toseggt. Dat kann jüst so ’n bestimmted Dörp oder ’n Stadt ween.

Wenn wi heuert, dat een vun dor kümmt, schüddelt uns dat richti.

Un denn kann dat passeern, dat een‘ de Snack över de Lippen kümmt, üm den mi dat nu geiht: „Dor much ick ni doot över’n Tuun hang‘.“

Na jo, ick weet je, wat de dorste Snack, de „Metaffer“, bedüüden schall. Liekers froog ick mi: Wat steekt dor achter? 

Op de een‘ Sied kunn een dat je annerlei ween, wonehm man hangt, wenn man doot is. Dat kriegt man je wohrschienli so un so ni mehr mit. 

Op de anner Sied wurr dat je ook to Gesabbel föhrn: „Moin Kuddel. Segg mol, hest dat al mitkreegen? Bi Meier in de Hauptstroot hangt ’n Dooden övern Tuun…“

Jo un wat passeert denn, wenn man dor so hangt? Sowat smitt doch Froogen op. Dat mutt doch Aktivitäten no sick trecken.

Un in’n Dörp in dat man eenfach doot övern Tuun hangen bleev, as wenn’t nix Besünners weer, much ick tatsächli ni doot övern Tuun hangen.

In‘ Tatort wurr erstmol de Spoornseekerung kom‘, üm to ünnersöken, worüm dor een‘ doot övern Tuun hangt. Is he dor alleent un ohne fremmed Inwürken röverfulln oder hannelt sick dat op’t Letzt‘ doch üm ’n Verbreeken? 

Mi wurr dat jedenfalls stutzi moken, wenn bi uns to Huus een doot över’n Tuun hangen wurr. 

Dorbi geiht mi wat op: Ick mach je würkli gern in dat Dörp ween, in dat ick to Huus bün. Kunn man in so’n Fall denn annersrüm seggen: „Dor much ick gern doot över’n Tuun hangen?“ Man weet dat ni.

Tscha, wenn man bilütten mol doröver nodinkt, wat dat mit den een‘ oder anner Snack op sick hett, denn kann man al in’t Staun‘ geroden.

Overs min Fazit is in düssen Fall is: Ick much an un för sick narms doot över’n Tuun hang‘. Ick finn‘, dat heuert sick eenfach ni…

In düssen Sinn