In de eerste eeuwen van het christendom ontwikkelden de kerkvaders een krachtige polemiek tegen het jodendom, die de latere kerkgeschiedenis diepgaand heeft gevormd. Zij beschuldigden de Joden van de moord op Christus, van geestelijke blindheid en van het doden van de profeten. Tegelijkertijd beweerden zij dat God Israël had verworpen en dat de kerk nu het ware Israël was. De Wet van Mozes werd door hen voorgesteld als een straf voor de zonden van het volk, niet als een gave van God. De vernietiging van Jeruzalem en de diaspora werden gezien als bewijs van goddelijke vergelding. Deze retoriek vormde een theologisch raamwerk waarin de Jood werd voorgesteld als vijand, getuige tegen zichzelf en drager van een vermeende vloek.

In deze podcast onderzoek ik hoe anders de geschiedenis had kunnen verlopen als de kerkvaders een positieve houding tegenover Israël hadden aangenomen. In dat alternatieve spoor zou de kerk zichzelf hebben gezien als een tak die is geënt op een levende stam, niet als een vervanging ervan. De middeleeuwse vervolgingen, de culturele vijandigheid en zelfs de Shoah zouden in zo’n wereld minder denkbaar zijn geweest. Ik eindig met de oproep om deze polemische erfenis kritisch te herlezen en te kiezen voor een theologie van respect, verwondering en gedeelde heiligheid.

[The text is mine, the voice is from Blasteronline.com] 


Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/beit-ahavat-ha-torah--5753331/support.

This episode includes AI-generated content.