löppt de Tied, ne. Näste Week is al weller Wiehnachen. Weer dat ni jüst erst? De

Wiehnachsmann is wohrschienli al düchti in Stress. He mutt je allns in sien

Sack kriegen, wat he düt Johr ünner de Dann’bööm packen schall. Dorbi froog ick

mi, wat de Wiehnachsmann ni ook mol mit de Tied gohn will? De kunn doch elektrisch

fohrn. Nohaltig, ümweltfründli, modern, vörbildli.

fohrt je bald ook al ganz vun alleent. Dor seggt man blots noch: „Fohr mi mol

dor un dorhen.“ Un zack, geiht dat los.

sülmsfohrn’de Autos heff ick annerletzt ook mit mien Fründ Piet snackt. Piet is

fröher Buuer ween. He hett mi ut sien Erfohrung bericht‘ un dormit hett he mien

Weltbild düchti oprüttelt:

dat autonome Fohrn“, seggt he, „dat is doch kol’n Kaffe. Dat hett dat för

hunnert Johr al geeven.“

ick dat natüürli ni glööven, denn dormit dat vun alleent fohrn kann, bruukt

so’n Fohrtüüch doch Sensor’n un Kameras un all so’n figelienschen, niemodschen

Krom.

ween, hett he seggt, overs liekers gung dat fröher al. Mit Peer un Wogen!

mit sien Kutsch‘ fröher no’n Krog henforht is un dor no’n Stammdisch duun

weller rutkeem, denn hett man sick eenfach op sien Woog‘ sett, „hü“ to de Peer

seggt, un de hebbt een denn ganz vun alleent, ganz autonom, no Huus trocken.

Kameras hebbt se twee Stück in Kopp, Senor’n an de Fööt un an Strom anslüüten

mutt man ehr överhaupt ni. Schull man ook ni. Mit ’n beten Hober un ’n Ammel

Woter sünd de tofreeden. Hmm. Wo Piet Recht hett, hett he Recht.

kann ick ook verstohn, worüm de Wiehnachsmann jümmers noch op sien Rentiern

sett. De künnt je sogor fleegen. Besopen ut’n Krog kümmt de Wiehnachsmann

wohrschienli eher selten, overs wenn he no de Arbeid trech is mit Jack un Büx

un no’n Nordpol trüch will, denn seggt he seeker ook eenfach „hü“ to sien

Tiern. Na denn wüllt wi dat ook so loten. So hoop ick, dat de Wiehnachsmann un

sien Tiern ook no Jüm henfinnd‘ un wünsch Jüm al mol ’n frohed Fest...

düssen Sinn