Het is zo lang geleden dat de jongere generatie er niets van weet. Maar de wijze ouderen halen er vaak herinneringen aan op. Ze herinneren zich dat er ooit, in de jeugd van hun voorouders, een belangrijke gebeurtenis plaatsvond in het Woud. 
De Oudsten van het Woud besloten een raad bijeen te roepen voor het hele Woud. Voorheen namen ze alle beslissingen over de Wetten van het Woud zelf, maar er had zich een gebeurtenis voorgedaan die het hele leven van de bewoners van het Woud zou veranderen. Daarom waren alle mensen, jong en oud, bijeengekomen voor de raad. De algemene opwinding was aanstekelijk en niemand bleef onbewogen. 
En toen kwam de langverwachte toespraak van de Oudste der Oudsten. Hij pauzeerde even. Woorden schoten hem tekort, want hij had zelf geen antwoord op de situatie. Toen zei hij simpelweg: "Het voortbestaan ​​van het Woud staat op het spel." Iedereen die aanwezig was, zweeg. Een van de jongeren riep optimistisch: "
We zijn sterk en zullen geen kwaad overkomen!" Iedereen om hen heen fleurde op en begon met elkaar te praten. Toen verduidelijkte de Ouderling zijn woorden: "We hebben niemand om tegen te vechten…" Iedereen werd nog opgewekter en keek de Ouderling verbijsterd aan. "Wat ons leven verandert, zit in onszelf," vervolgde hij. "Iedereen die hier bijeen is, herinnert zich natuurlijk de natuurramp die onlangs in het bos woedde. Ik denk dat niemand er veel waarde aan hechtte, en tevergeefs. Er waren immers al eerder zware regenbuien en orkanen geweest. Maar deze storm bracht ons in het bos de kleinste deeltjes van 'iets' die we nog nooit eerder waren tegengekomen. We ademden dit 'iets' in met de lucht, en het bleef in ons. Nu komt de bedreiging voor het bos van onszelf. Wij veranderen." De drukkende stilte deed hun oren suizen. Enkele pijnlijke minuten verstreken. 
De Ouderling sprak opnieuw: "Om vandaag jezelf te blijven en te leven zoals voorheen, zijn bepaalde handelingen vereist." Iedereen begreep dat ze niet voor zichzelf konden vluchten; ze zouden ermee moeten leren leven. De oudste hield zijn slottoespraak: "
Na verloop van tijd kunnen jij en ik zo veel veranderen dat ook het bos om ons heen zal veranderen. Dit 'iets' zal onze perceptie van de wereld sterk vertekenen. En het is aan ieder individu om te beslissen of ze willen veranderen of niet. Maar omdat we onze boswetten na verloop van tijd kunnen vergeten, hebben de oudsten besloten ze op te schrijven en aan iedereen te verspreiden." Tegenwoordig leidt het bos zijn eigen leven. Of dat goed of slecht is, is aan elke bosbewoner om te beslissen. De "Boswetten", opgeschreven door de oudsten, worden van generatie op generatie doorgegeven. De dieren weten dit, en of ze die wetten wel of niet volgen, is aan ieder individu om te beslissen.