Memento mori

O, jong en onbedorven vleesch
dat blank onder het laken lag,
bemin tot aan den jongsten dag,
totdat de hartstocht u begeeft.
laat het geklater van uw lach
weer stijgen als een zilvren zuil,
want eer ge 't weet, is 't lichaam vuil,
het vleesch verdord, de borsten slap;
de dag gekluisterd aan het dal,
de maan veroordeeld tot een vaalt,
wanneer zij door uw lichaam daalt,
de zon een rouw en een beklag.
bemin totdat de avondwind
de laatste purpren rozen vindt,
de jager schiet het laatste wild,
de schemering wordt grijs en groot.
bemin zoolang gij adem haalt,
want eer ge 't weet, vergrijst uw haar,
en wat eenmaal uw schoonheid was,
uw mond, uw gang, uw heerlijk haar,
neigt langzaam over naar het graf,
en in uw roekeloozen lachk
linkt uit een verte, snel gesmoord,
een echo door van een accoord,
dat ge eeuwig u verborgen dacht,
het lachen van den dood.

Heerscher

Hij schreed
en ruimte was hem soepel kleed
aan 't koele lijf.
de gladde luchten spatten uit elkander
en roode sterren walmden àl hun wonde
rin wankelenden nacht.

hij schreed
en ruimte brak aan zijn metalen tred
en lucht verkromp voor zijn doorzengden zucht.
leven was enkle vlokken violette geur.

hij at
en aarde trok haar gillende spiralen
door schrompelenden nacht:
hij had geproefd.

hij stond,
atoom en kosmos beide,
en heerschend was in ertsen greep
over den werveldans der elementen
d'ivoren glimlach van den stillen knaap.

1  
De weg der sterren opent mij,
mijn hart zoekt U, o Licht.
Ik richt mijn ogen naar het licht
dat Gij mij nu doet zien.
2  
Wij zoeken vaak ons eigen pad,
en raken ons vuur kwijt.
Maar Gij roept zacht mijn ziel terug
tot liefde, licht en rust.
3  
In mij zijn stof en eeuwigheid,
een stille vlam van U.
Gij wekt het licht dat in mij woont
en roept mij bij mijn naam.
4  
Kies dan het pad dat liefde baant,
dat zacht is en vergeeft.
Bewaar mijn hart voor duisternis,
voor wat mij van U trekt.
5  
Wie niet vergeeft, verliest zijn ziel,
wordt steen in donk’re nacht.
Maar wie het licht verkiest, wordt vrij
en wandelt niet alleen.
6  
O Heer, verlicht mijn laatste stap,
wees mij altijd nabij.
Leid mij op weg van uw genâ
en maak mijn hart weer vrij.

1 De weg der sterren opent zich in mij, wanneer ik vaker naar de hemel kijk. Ik zie hoe groot de wereld is voorbij het kleine dat mijn aandacht steeds ontwijkt.

2 Wij scheppen voort, verlangen naar het licht, maar vaak verliezen wij ons eigen vuur. Wie voor zijn eigen grootheid wegvlucht, richt zijn blik niet op het diepste van zijn uur.

3 Zie dan de wereld aan, ontwaak en leef; in jou zijn stof en eeuwigheid verbonden. Zij branden stil, één vlam die God je geeft, een licht dat woont in ongekende gronden.

4 Kies nu de weg: bemin de wereld zacht, geef heel jezelf, laat liefde in je wonen. Of kies het pad dat neemt en slechts verslindt, waar blindheid heerst en harten worden schromen.

5 Wie niet kan zien, niet geven, niet vergeven, verliest zijn ziel aan duisternis en pijn. Maar wie het licht verkiest, zal waarlijk leven — o God, laat mij op uw gekozen weg zijn.

VERSE 1 The road to the stars begins when you lift your eyes to heaven. You feel how wide the world can be, too wide to catch each tiny detail. We try to build, we try to shine, but sometimes we forget our power. And those who fear their own bright light hide the fire burning in their chest.

PRE‑CHORUS But look the world straight in the eyes, let it wake you from within. You’re made of dust and endless time — a universe beneath your skin.

CHORUS So choose the light, choose the love, let your heart break open freely. You can give yourself to the world, or close your hands and take alone. Choose the light, choose the love, your soul is standing on a threshold. What you nurture lifts you higher — what you kill will pull you down.

VERSE 2 You can hold the world with kindness, offering your heart in open hands. Or you can take and take again, never seeing who you’re hurting. But those who only chase and grasp lose the people standing near them. And those who cannot see or forgive let the darkness claim their soul.

PRE‑CHORUS So look the world straight in the eyes, let it wake you from within. You’re made of dust and endless time — a universe beneath your skin.

CHORUS So choose the light, choose the love, let your heart break open freely. You can give yourself to the world, or close your hands and take alone. Choose the light, choose the love, your soul is standing on a threshold. What you nurture lifts you higher — what you kill will pull you down.

VERSE 1 The night was fading out around our skin, and outside all the early birds were singing. The sunlight slipped between the curtains’ lines, a quiet glow that slowly filled the room. But we were still caught in the afterlight, the tired flame of everything we’d been, and shadows moved between us like reminders of every word we couldn’t say in time.

PRE‑CHORUS This was the ending of our final night. I leaned my head against the windowpane, you stood behind me, trembling in the silence. Whatever lived between us lost its light.

CHORUS So let it go, let it fade, we were standing at the edge of what we made. What broke can stay where it fell, we don’t have to carry it anymore. Let it go, let it fade, the morning pulled us forward anyway. What we couldn’t keep alive time has taken from our hands.

VERSE 2 No need to chase the echoes of before, the story couldn’t hold itself together. Sometimes the truth just opens up the door, and leaves us standing in a brighter weather. We tried to hold the pieces in our palms, but some things fall the moment they are spoken. And now the daylight tells us it’s enough — not every ending has to leave us broken.

PRE‑CHORUS This was the ending of our final night. The sun came in and told the truth for us. Whatever lived between us lost its light.

CHORUS So let it go, let it fade, we were standing at the edge of what we made. What broke can stay where it fell, we don’t have to carry it anymore. Let it go, let it fade, the morning pulled us forward anyway. What we couldn’t keep alive time has taken from our hands.

Er zijn woorden die je irriteren, woorden die je teleurstellen, en woorden die je het gevoel geven dat de taal zelf in brand staat. Partner behoort tot die laatste categorie. Het is niet zomaar een ongelukkig gekozen term — het is een linguïstische natuurramp, een taalkundige milieuramp, een semantische gifwolk die zich langzaam maar zeker verspreidt over het Nederlandse taalgebied.Elke keer dat iemand zegt: “Dit is mijn partner,” sterft er ergens een taalgevoelige ziel. Wat is dit voor kille, bureaucratische aanduiding? Het klinkt alsof je samen een btw‑nummer deelt. Alsof je relatie is vastgelegd in een Excel‑sheet met tabbladen “Emoties”, “Huishoudelijke taken” en “Escalatieprocedure”.Het woord partner is de ultieme capitulatie van de moderne Nederlander. Te bang om “vriendin” te zeggen, te laf voor “vrouw”, te ongemakkelijk voor “geliefde”. Dus grijpt men naar het meest kleurloze, meest administratieve, meest emotioneel uitgeklede woord dat ooit in een woordenboek heeft gestaan. Partner is niet neutraal — het is steriel. Het is taal zonder bloeddruk.En het ergste is: het verspreidt zich. Het woekert. Het verdringt prachtige woorden die eeuwenlang hebben gediend. Het is de Japanse duizendknoop van de Nederlandse liefdestaal. Als we niet oppassen, zeggen we straks: “Dit is mijn partner” tegen onze kat, onze buurman en onze favoriete koffiemok. Alles wordt partner. Iedereen wordt partner. De hele wereld wordt één grote, grijze, relationeel ongedefinieerde massa.Het woord partner is het bewijs dat de mensheid niet ten onder gaat aan oorlog, klimaatverandering of kunstmatige intelligentie, maar aan laf taalgebruik. En als taalpurist zeg ik: dit is geen woord meer. Dit is een symptoom. Een waarschuwing. Een sirene die loeit: “Pas op! De taal sterft!”Maar ja — niemand luistert. Ze hebben het te druk met hun partner.

Русский перевод van het verhaal "De Vergeters".

Een klein verhaal over memes, DNA en RNA.

Het is zo lang geleden dat de jongere generatie er niets van weet. Maar de wijze ouderen halen er vaak herinneringen aan op. Ze herinneren zich dat er ooit, in de jeugd van hun voorouders, een belangrijke gebeurtenis plaatsvond in het Woud. 
De Oudsten van het Woud besloten een raad bijeen te roepen voor het hele Woud. Voorheen namen ze alle beslissingen over de Wetten van het Woud zelf, maar er had zich een gebeurtenis voorgedaan die het hele leven van de bewoners van het Woud zou veranderen. Daarom waren alle mensen, jong en oud, bijeengekomen voor de raad. De algemene opwinding was aanstekelijk en niemand bleef onbewogen. 
En toen kwam de langverwachte toespraak van de Oudste der Oudsten. Hij pauzeerde even. Woorden schoten hem tekort, want hij had zelf geen antwoord op de situatie. Toen zei hij simpelweg: "Het voortbestaan ​​van het Woud staat op het spel." Iedereen die aanwezig was, zweeg. Een van de jongeren riep optimistisch: "
We zijn sterk en zullen geen kwaad overkomen!" Iedereen om hen heen fleurde op en begon met elkaar te praten. Toen verduidelijkte de Ouderling zijn woorden: "We hebben niemand om tegen te vechten…" Iedereen werd nog opgewekter en keek de Ouderling verbijsterd aan. "Wat ons leven verandert, zit in onszelf," vervolgde hij. "Iedereen die hier bijeen is, herinnert zich natuurlijk de natuurramp die onlangs in het bos woedde. Ik denk dat niemand er veel waarde aan hechtte, en tevergeefs. Er waren immers al eerder zware regenbuien en orkanen geweest. Maar deze storm bracht ons in het bos de kleinste deeltjes van 'iets' die we nog nooit eerder waren tegengekomen. We ademden dit 'iets' in met de lucht, en het bleef in ons. Nu komt de bedreiging voor het bos van onszelf. Wij veranderen." De drukkende stilte deed hun oren suizen. Enkele pijnlijke minuten verstreken. 
De Ouderling sprak opnieuw: "Om vandaag jezelf te blijven en te leven zoals voorheen, zijn bepaalde handelingen vereist." Iedereen begreep dat ze niet voor zichzelf konden vluchten; ze zouden ermee moeten leren leven. De oudste hield zijn slottoespraak: "
Na verloop van tijd kunnen jij en ik zo veel veranderen dat ook het bos om ons heen zal veranderen. Dit 'iets' zal onze perceptie van de wereld sterk vertekenen. En het is aan ieder individu om te beslissen of ze willen veranderen of niet. Maar omdat we onze boswetten na verloop van tijd kunnen vergeten, hebben de oudsten besloten ze op te schrijven en aan iedereen te verspreiden." Tegenwoordig leidt het bos zijn eigen leven. Of dat goed of slecht is, is aan elke bosbewoner om te beslissen. De "Boswetten", opgeschreven door de oudsten, worden van generatie op generatie doorgegeven. De dieren weten dit, en of ze die wetten wel of niet volgen, is aan ieder individu om te beslissen.