De lokale coalities van bewoners en sociaal werkers zijn ruim anderhalf jaar met elkaar op weg geweest. Met als eindbestemming verbetering en verdieping van de onderlinge samenwerking, voor meer verbonden buurten. De ervaringen die ze onderweg samen opdoen, delen we in artikelen op www.betrokkenbuurten.nl en in deze podcastserie ‘De Expeditie’. In dit artikel staat de afsluitende bijeenkomst centraal. In Amersfoort blikten we samen terug.

Kees Fortuin en Eelco Visser proberen er in deze editie 'boven te gaan hangen'. Wat is er in anderhalf jaar gebeurd en veranderd tussen de welzijnsorganisaties en bewonersinitiatieven? Welke inzichten heeft de Expeditie opgeleverd? En waar kunnen alle welzijnsorganisaties en bewonersinitiatieven hun voordeel mee doen? Je hoort het in deze laatste editie van De Expeditie. 

De lokale coalities van bewoners en sociaal werkers zijn inmiddels ruim een jaar met elkaar op weg. Met als eindbestemming verbetering en verdieping van de onderlinge samenwerking, om samen in buurten het verschil te kunnen maken. De ervaringen die ze onderweg samen opdoen, delen we in artikelen en in deze podcastserie ‘De Expeditie’. In dit artikel staat de tweede serie Pitstops centraal. In Utrecht, Horst aan de Maas, Wageningen, Apeldoorn en Voorst ging het over schuurplekken in en de impact van de samenwerking.

In deze editie hebben Kees Fortuin en Eelco Visser het over welke motor je zelf bent.  Als je voortdurend achter jezelf aan hijgt en last krijgt van je eigen ambities, vernauwt je blik. Kun je ook impact maken door de ‘van de kant duwer’ van de boot te zijn? En zo beweging mogelijk te maken? Maakt het dat anderen, bewoners of collega-beroepskrachten, de ‘zichtbare’ impact maken? In principe niet toch? Als je dat op je netvlies hebt en houdt, hoef je veel minder hard te werken.

 

De lokale coalities van bewoners en sociaal werkers zijn inmiddels ruim een jaar met elkaar op weg. Met als eindbestemming verbetering en verdieping van de onderlinge samenwerking, om samen in buurten het verschil te kunnen maken. De ervaringen die ze onderweg samen opdoen, delen we in artikelen en in deze podcastserie ‘De Expeditie’. In dit artikel staat de tweede serie Pitstops centraal. In Utrecht, Horst aan de Maas, Wageningen, Apeldoorn en Voorst ging het over schuurplekken in en de impact van de samenwerking.

In deze editie hebben Kees Fortuin en Eelco Visser het over de druppels en de golf. Hoe verhoudt een activiteit waar 'maar' vijf bewoners aan meedoen zich nou tot een groot doel dat je samen nastreeft?  Lukt het om alles, klein en groot, te zien, te waarderen en te verbinden? En te werken aan kleinschalige vooruitgang, met mensen die trots zijn op hun kleine stapjes?

  
  

De lokale coalities van bewoners en sociaal werkers zijn inmiddels ruim een jaar met elkaar op weg. Met als eindbestemming verbetering en verdieping van de onderlinge samenwerking, om samen in buurten het verschil te kunnen maken. De ervaringen die ze onderweg samen opdoen, delen we in artikelen en in deze podcastserie ‘De Expeditie’. In dit artikel staat de tweede serie Pitstops centraal. In Utrecht, Horst aan de Maas, Wageningen, Apeldoorn en Voorst ging het over schuurplekken in en de impact van de samenwerking. 

In deze editie hebben Kees Fortuin en Eelco Visser het over verwarrende posities in de lokale constellatie. Hoe 'ontwar' je die? Daarbij is de postie van een welzijnsorganisatie vaak die van intermediair; tussen de gemeente en bewonersinitiatieven in. Hoe ga je daarmee om? Wanneer is die rol acceptabel of zelfs comfortabel voor een bewonersinitiatief?  En hoe houd je de posities 'ontward'?
  

De lokale coalities van bewoners en sociaal werkers zijn inmiddels ruim een jaar met elkaar op weg. Met als eindbestemming verbetering en verdieping van de onderlinge samenwerking, om samen in buurten het verschil te kunnen maken. De ervaringen die ze onderweg samen opdoen, delen we in artikelen en in deze podcastserie ‘De Expeditie’. In dit artikel staat de tweede serie Pitstops centraal. In Utrecht, Horst aan de Maas, Wageningen, Apeldoorn en Voorst ging het over schuurplekken in en de impact van de samenwerking. 

In deze editie hebben Kees Fortuin en Eelco Visser het over de onderlinge verschillen tussen welzijnsorganisaties en bewonersinitiatieven. Wanneer je niet gaat proberen met elkaar op dezelfde lijn te lopen, maar de verschillen beschouwt en benut als verrijking, onstaat er een derde kracht in de wijk. 
 

Editie 6 is een reflectie op de centrale pitstop van 10 november jl. Het gaat over liefde en macht, over beleid dat meestal wordt gemaakt op de logica van optelsommen. Rekenkracht doet ertoe, maar het is wel de halve waarheid. Hoe mensen functioneren is een combinatie van rekenkracht en hormonen. Van enen en nullen met de chemie, bijvoorbeeld van het lichaam. Die hormonen zijn van groot belang om te begrijpen hoe mensen werken. Empathie bijvoorbeeld. Het moment dat je aan komt rennen met je boodschappentas en de bus niet wegrijdt, maar even op je wacht. Dan voel je dat je onderdeel van een verband uitmaakt, dat je gezien wordt.  Daar kun je geen beleid op maken. Maar het is wel wat bewoners en welzijnsorganisaties iedere dag doen, ook in hun samenspel. Ze bevorderen het samenleven in de wijk.  Dan wordt het 1+1=3. Dat gaat over synergie, over de opbrengst van het goede samenspel. Niet over optelsommen. Zo verlies je de helft van het samenleven. 

Als welzijn en bewoners samen optrekken richting de gemeente, kunnen ze de vanzelfsprekendheid van het beleid laten verschuiven. Want beleid lijkt rationeel, maar het is toch vooral gebouwd op vanzelfsprekendheden en kopieergedrag. Kees Fortuin: "Ik wil maar zeggen: samen kunnen jullie een heel krachtenveld in beweging krijgen."  

Editie 5 gaat over bewoners in the lead houden. Maar hoe doe je dat? Dat is niet zo eenvoudig. In de sessies bleek dat bewonersinitiatieven graag hun eigen identiteit hebben en houden. Een eigen tempo willen aanhouden en een eigen agenda willen dienen. Die is altijd hart- en niet geldgestuurd. Kom je als welzijnsorganisatie en bewonersinitiatief in een hiërarchisch model terecht, gaat dat ten koste van het initiatief. En ligt afhaken op de loer. “The speed of trust is daarbij van belang; het gaat zo snel als het gaat. Het draait uiteindelijk om de reis, en wat daar gebeurt, niet om de bestemming.”  

In editie 4 draait het om het tot leven brengen van een mooi, ambitieus en omvangrijk plan. Wat helpt, is een ‘plan van de kleine dingen’. Die hebben veel impact op een buurt en zijn geen B-keuze, geen laaghangend fruit op weg naar het grote doel. Ze gaan verhalen vormen en uiteindelijk een wolk van welwillendheid die boven een gemeente gaat hangen. Kees haalt een interessant Brits onderzoek aan waaruit blijkt hoeveel waarde ‘het kleine’ heeft voor de beleving van ‘de grote buurt’. “We zijn gewend fysieke processen verantwoordelijk te maken voor de kwaliteit van de buurt. Maar dat is een grove onderschatting van wat er sociaal in een buurt gebeurt.”    

Bewonersinitiatieven en welzijnsorganisaties zijn in een spel verwikkeld geraakt waarbij de welzijnsorganisatie de richting van de gemeente wordt opgetrokken en opdrachtnemer wordt, inclusief productiecijfers. Als de welzijnsorganisatie en bewoners elkaar vinden, wordt er iets bij de welzijnsorganisatie wakker gekust over hun diepere motieven. Met elkaar ontwikkel je een gedeelde taal over wat je aan het doen bent, wat ertoe doet, het belang van communities en de vooruitgang die je boekt. In die taal kun je samen gemakkelijker met de gemeente communiceren. “Aan een goed samenspel zitten grote voordelen. Voor alle partijen!”   

In editie 2 gaat het over de eigen taal en mores van bewonersinitiatieven. De gemeente plakt bedrijfsmatige termen op het werk van welzijnsorganisaties en dat wringt. Het doelmatige van de systeemwereld laat zich namelijk niet zomaar plakken op een gemeenschap of een bewonersinitiatief. Daar spelen het geklets op straat, de snelle, korte o ja- en aantikcontacten, de hoe gaat het met je?-vraag en de tamtam belangrijke rollen in het onderlinge verband. Ga je dat samen voelen en beleven, dan verdiept het samenspel en ontstaat er teamgeest. “Het is goed om een aantal woorden die bij een leefwereld passen, te adopteren. Dat helpt als je in de leefwereld actief bent.”