Ik voel me een schrijver zoniet een poëet

Een mens creatief met het woord

Ik heb er mijn leven zowat aan besteed

Want stel dat het iemand bekoort

En jij bent mijn muze mijn ader die vloeit

Maar als ik wat neer heb gepend

Dan kijk ik naar wat ik maar aan heb geknoeid

En zie ik mijn zwaar ontoereikend talent, want

Jij bent de mooiste roman die ik nooit heb geschreven

Jij bent het fraaiste gedicht dat ik nooit heb bedacht

Jij bent het beste verhaal dat ik nooit van mijn leven

Had kunnen bedenken hoe jij me zou wenken

Met die lach die jij lacht

Hoe kon ik verzinnen ons prille beminnen

Die wondere avond die nacht

En ook klinkt er dikwijls muziek in m’n kop

Die niemand nog ooit heeft gehoord

Dan schrijf ik die hemelse klanken gauw op

Voordat de magie is verstoord

Maar zie ik dan wat in mijn hart is ontstaan

En nu is gevloeid uit m’n pen

Dan hoor ik hoe ik je tekort heb gedaan

En dat ik toch nét nog geen Beethoven ben, want

Jij bent de mooiste muziek die ik nooit heb geschreven

Jij bent de zuiverste toon die ik nooit heb gespeeld

Jij bent het beste concert dat ik nooit heb gegeven

Hoe kan ik verklanken dat tere dat ranke

Dat mijn ogen zo streelt

Hoe krijg ik in noten dat ijle gegoten

Jouw ziel jouw wezen jouw beeld

Jij bent de mooiste roman die ik nooit heb geschreven

Jij bent het fraaiste gedicht dat ik nooit heb bedacht

Jij bent het beste verhaal dat ik nooit van mijn leven

Had kunnen bedenken hoe jij me zou wenken

Met die lach die jij lacht

Hoe kon ik verzinnen ons prille beminnen

Die wondere avond die nacht

Jij bent de mooiste muziek die ik nooit heb geschreven

Jij bent de zuiverste toon die ik nooit heb gespeeld

Jij bent het beste concert dat ik nooit heb gegeven

Hoe kan ik verklanken dat tere dat ranke

Dat mijn ogen zo streelt

Hoe krijg ik in noten dat ijle gegoten

Jouw ziel jouw wezen jouw beeld

Tekst en muziek: Marc De Koninck

Copyright: © 2021