Na? Hebbt Ju al de Geschinke tosom, de Ju to Wiehnachen verschinken wüllt? Ick jo. To’n ersten Mol in mien gesamted Leven weer ick al in November trech dormit. Dat föhlt sick richti nett an.

Nu froogt Ju sick worhschienli, wo mi dat gelungen is, ne. Ick vertell Ju dat. Dat is nömli an un för sick gor keen grooted Geheemnis.

Dor gifft dat eegentli blots twee Regeln. Erstens: Toheuern. Un tweetens: Mitdinken – an besten sogor mitschrieven.

Wenn een vun de Lüüd, de Ju beschinken wüllt, seggt, „Och dat harr ick ook mol gern“, veellicht ’n bestimmted Book. Denn schrievt man sick dat eenfach op. Un denn besorgt man dat. Veellicht ook al in Mai oder so. Dorbi mutt man blots de Snut holn köön. Dat is ni jümmers un för jedeneen würkli licht.

Oder wenn een‘ jümmers Probleem‘ dormit hett, in Düüstern över’n Hoff to loopen, denn besorgt man ’n Taschenlamp oder föffti Talliglichter un ’n Famieljen-Packung Rietsteeken.

Man mutt eenfach blots opmarksom ween. Veel mehr heuert dor gor ni to.

Un wenn man sien Leevsten Geschinke moken kann, över de se sick würkli freut, denn freut man sick sülms je ook jümmers mit.

Un wenn all tosom sick freut, denn is de Welt bet Enn Januar oder sogor Midde Februar weller in Ordnung.

Twüschendör kümmt veellicht noch ’n Gebuurtsdag. Dor hett man sogor noch ’n Extra-Schangs, den Huussegen grodt to hangen.

Un ook dor gült natüürli weller: Opmarksom ween, beobachten un an besten mitschrieven.

Och, wat is dat scheun, wenn man weet, wat man dohn schall.

Nu keem ick vörgüstern overs in’t nodinken: Mien Madam kreeg vöriged Johr ’n Geschink, dat se sick intwüschen sülms al köfft harr.

Un wat is, wenn de Minsch de man beschinken will, 250 Talliglichter, negen Taschenlampen, 15000 Rietsteeken un fiemol dat glieke Book verschinkt kriegt, weil all tosom good oppasst un mitschreeven hebbt?

Ohaueha. Mi dücht, mien Plon is doch ni ganz so utgefielt. Annerlei. Dat Wichtigste is doch, wat man an de Lüüd dinkt, de man leev hett...

In düssen Sinn