Fırtına

Barınak

Gemiler, değil mi?

Ne güzel alışmıştım

Harflerle ve sayılarla yazılmayanlar vardır

Her denize kıyı olabilir misin?

Satranç sevgilim

Taşlar

Unut

Kaleleri

Ve filleri köpekli adamlar tutmuşlar

Söyle ona sıraya dizmekten vazgeçsin

Bir büyük oyun yaşamak dediğin

Beni ya sevmeli

Ya öldürmeli

Bedeni olmayan seslerin çığlığa dönüşmeyi kurduğu yerlerde,

Sen şarkı söylemek için bekliyorsun

Yanılıyorsun

Sen,

Hayatının en önemli konusunu,

"Neyse, boş ver!" diye kapatıyorsun!

Dişlerimiz olduğu için ısırıyoruz

Bu yüzden bu kadar vahşiyiz…

Gözlerimiz olduğu için hayran kalıyoruz.

Bu yüzden bu kadar aşığız…

Söylüyoruz

Okusunlar

Sanmasınlar susan bir kuşağız

Bizden sonra bağıracak olanlar

Aynı dille konuşuyor

Aynı dili konuşmuyoruz

Ayrılıklar oldu,

Acılar oldu

Yitikler oldu bugün

Kışlar doldu

Boşalmadan doldu bugün

Biz belki çok bilen,

Çok dalgın,

Çok konuşkan

Ama kesinlikle ölen bir kuşağız

Ağıtla başlarız yaşamaya

Konuşmadan önce sevmeyi biliriz

Ama biliyoruz

Her konuşma bir şeyi değiştirir hayatımızda

Düşünmeden,

Konuşmadan yaşayanlarımız,

Düşünmeden,

Konuşmadan yaşayanlarımızın geleceğini bekliyor

Aykırı bir sese yeniliyor kocaman sessizlik

Gelecek bir türlü gelmiyor

Sen bu dediklerimi duyuyorsun

İnsan kendini kendinde unutmuş bir oluş

Sen bu dediklerimi duyuyorsun

Bilemiyoruz yaşamayı severek

Ve sevmeden

Belki hem severek

Hem sevmeden