Evreni algı sınırlarımın ulaşabildiği kadarıyla, tek kelime ile ifade etmek istesem bu kelime “denge” olurdu. Düzen ve düzeni doğuran; düzensizliğe eğilim dengesi.

Tüm duygu ve düşüncelerimizin meydana gelişinin temelinde fizik ve kimya kuralları işler. Kanıt isterseniz, temel düzeyden biraz öte matematik ve fen bilimleri öğrenmeye başlayınız derim.

Mutluluk dengedir. Sevgilerimiz ve nefretlerimiz. Kahkahalarımız ve gözyaşlarımız. Her zerremizde dengede tutulmayı bekleyen bir mekanizma vardır. Fakat ilginçtir ki bu denge mekanizmasını denetleyen müdahale bir sistem de vardır; hayat gibi. Hücre ve evren… Bu iki yapının taklit sistemler olduğuna tüm beynimle inanıyorum.

Evrende her şey entropiye tutku ile bağlıdır. Bu tutkuya hücre bile boyun eğer. Her şey düzensizliğe eğilim yönündedir. Ve düzensizlik sonucu genelde farklı boyutta bir varoluş başlar. Sonlar başlangıçları doğurur yani. Tıpkı gezegenimizin evrenimizin varoluşu gibi. Ya da hücrelerimizin yok oluşu ve yerini yeni hücrelerin alışı gibi. Denge, korunmak üzere geliştirilmiş mekanizmaları olan bir tür direniştir. Israrcı, net ve kesin. Maddelerin entropiye olan tutkuları ise değişimin emir tanrısıdır.

Canlılık bu demek değil mi? Kimya ve fizik kurallarını taklit ederek, ters düştüğü her noktada bir çözüm kanalı yaratıp en sonunda da tutkuya yenilmek. Bir varoluş ve başka varoluşlara evrilme hikayesi.

Denge yalnızca düzeni değil, düzensizliği de alır bünyesine. İyi olanı değil sadece, kötüyü de sarar kollarına. Beyaz değildir tek rengi siyahtır aynı zamanda. Mutluluk kadar acı içinde kıvranmak da vardır onda. Sevgi ve nefret. Yaşam ve ölüm. Var olmak ve yok olmak. Denge dengesizliği ve bazen şaşmayı , yanılmayı da alır içine . Dengenin varoluşunun altında dengede kalamama gerçeği vardır. İyi olanı ayırt etmenizde kötü olanı tecrübe etmiş olmanız gibi. Siyahı görmeden beyazı algılayamamamız gibi. Nefret yaşamadan sevgiyi tanımlayamamak gibi.

Etrafınızdaki her şey buna hizmet eder işte. Bu yüzden farklılıklara varyasyona teşekkür etmeli ve saygı duymalıyız. Dengede kalmak için önce dengenizin şaşması gerekir. Çünkü her varoluşun altında bir yok oluş hikayesi yatar.