Birden bileklerimde duydum denizin kelepçesini

İki kıyı arasında bir yerde

Aradaki okyanus da olsa zaten zamanım yoktu

Bir türkü söylüyordum eskiyen taşlar üstüne

Hızım kesilmişti

Hızım hep kesilirdi karanlık basınca

Uzakta bir yerde açan bir gülün,

Uzakta bir yerde yakılan bir lambanın ellerime dolanırdı kokusu, ışığı

İkiyle ikiyi çarpardım durmadan

Artık kaçınılmaz bir ustalığa vardım rüzgarı tanımada

Olumsuz şeyleri tartışmada üstüme yoktur,

Biliyorum

Bir coşkunluğum kaldı, onlar da o kadar sınırlı ki

-Çiçeklere, halka ve sulara değgin-

Başka bir şey yok

Örneğin, ceketim anısız bir geceyi yükleniyor

Bense sonsuz bir gidiş gelişte

Çarparak kendi sesini topraklara, ağaçlara

Denizi ve bahçe lokantalarını sığınılmaz yaparak

Şaşmaz doğrulukla evleri evler yapan.

İndim kalesinden

Evimde gazeteler okudum

Ey beni sargılayan tekne,

Dilimi dil yapan hançer,

Sulayıp eskittiğin tarlayı göster

Yakıp söndürdüğün lambayı göster

İçinde yaşayıp düşündüğün odayı göster

Bir damarım boşalıyor

Biri doluyor

Bir bardaktan bir bardağa soğuk süt aktarır gibi