Ik ben een sprekende denker. Ik zoek, ik voel, ik verwoord. En toch raakte het me diep toen tijdens een energetische opstelling volgende zin tegen me werd gezegd: je essentie zit niet in je woorden.

Wat als je wezen voelbaar is zonder dat je het benoemt? Wat als je kracht verscholen ligt in je energie — in hoe je aanwezig bent, niet in wat je zegt?

In deze aflevering deel ik iets dat me zelf raakte. Omdat ik zó veel waarde hecht aan woorden. Omdat ik wil dat ze kloppen, dat ze dekken, dat ze precies dát raken wat gezegd moet worden. Woorden dragen kracht. Ze maken verhalen. Ze bouwen werelden. En toch… ze zijn niet alles.

Ik neem je mee in een ervaring waarin ik zelf even werd stilgezet. Waarin niet de juiste zin, maar de juiste afstemming iets in beweging bracht. Soms mag je vanuit liefde teruggeven wat je voelt. Zonder je woorden te wikken en te wegen. Zonder er zélf een verhaal van te maken, voor jezelf of voor de ander.  Soms is dát genoeg om iets te raken.

Dit is een aflevering over voelen voorbij het verwoorden. Over het vertrouwen dat jij al bent, ook als je het nog niet kunt verwoorden.

In deze intieme aflevering naam ik je (een klein beetje) mee op weg in het rauwe en gelaagde proces van rouw.

Vijftien jaar geleden verloor ik mijn broer in een verkeersongeval. Wat er toen gebeurde, leeft nog steeds door in het nu. Ik neem je mee in mijn gedachtestroom van vandaag. In hoe rouw soms onverwacht naar boven komt. Hoe het je terugbrengt naar vroeger, maar hoe het net zo goed iets in het nú kan aanraken. In wat je voelt, in wat er in je beweegt, in wat zich ineens aandient zonder dat je erom vroeg.

Omdat rouw niet alleen verbonden is met het verleden, maar ook verweven is met het nu. 

Ik deel ook hoe ik als representant stond in een opstelling voor iemand die háár broer verloor in een wegongeval. Wat ik daar voelde, voor haar, raakte iets aan in mij.

In de bovenstroom had ze afscheid genomen. In de onderstroom nog niet. Dáár - in dat stille, onbewuste veld - wist hij niet dat hij gestorven was. En zij dus ook niet. 

Het werd een aflevering over rouw die zich niet laat vangen in tijd. Over het zichtbare en het onzichtbare. Over voelen en verbinden, met wat er gemist wordt en wat er gemist mág worden. 

Over hoe rouw diepgeworteld is. In ons wezen, ons leven en het verhaal dat we ervan maken. In ons veld dat niets vergeet.

-
Diepgeworteld is een podcast waarin ik op zoek ga naar wat leeft onder de oppervlakte van het nu.

Reik naar me uit als deze aflevering iets in jou raakt, als je deze beweging wil maken.

Je kan me vinden op instagram @drijfveer_familieopstellingen.
Stuur me een DM of klik daar door naar m'n Whatsapp.

Ik ontmoet je graag, met alles wat er is.

In deze eerste aflevering mijmer ik over loslaten. Over wat er gebeurt als iets - een item, een gedachte, een rol, een plek of een patroon - eigenlijk geen functie meer heeft, maar toch nog ruimte inneemt. Hoe we vaak iets blijven vasthouden uit gewoonte, loyaliteit of angst, en hoe dat ons belemmert om iets nieuws toe te laten.

Ik deel mijn persoonlijke ervaring met het wegbewegen van wat niet meer klopt, en wat het vraagt om echt los te laten. Niet als daad, maar als beweging - van binnenuit. Een zachte uitnodiging om te voelen wat mag blijven, en wat misschien wel wil vertrekken.