𝗥𝗲𝗹𝗮𝘁𝗶𝗼𝗻𝘀𝗵𝗶𝗽 တစ်ခုက သင့်အတွက်နိဗ္ဗာန်လဲ ဖြစ်နိုင်သလို ငရဲလဲ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ အောင်မြင်မှုတွေကိုဆောင်ကျဉ်းပေးနိုင်သ လို ကျရှုံးမှုတွေကိုလဲ တပွေ့တပိုက်ကြီးခံစားရစေနိုင်ပါတယ်။ ကိုယ်က ကောင်းမွန် အဆင်ပြေတဲ့ Relationship ရထားတာလား ဆိုးရွားတဲ့ Relationship ဖြစ်နေပြီလားဆိုတာက သေချာ သုံးသပ် တတ်ဖို့ပဲ လိုတာပါ။ ချစ်ရတဲ့လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘေးမှာ ကိုယ်က ရှိနေချိန်မှာ လုံခြုံတဲ့ စိတ်ခံစားမှုတွေ၊နွေးထွေးမှုတွေ၊ ကိုယ့်ကို အလေးနက်ထားမှုတွေ နဲ့ ပြည့်နေမယ် ရရှိနေမယ် ဆိုရင် Relationship ကောင်းတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီလို့ဆိုနိုင်ပါတယ်။                                                                                                     သူနဲ့ ဆုံလိုက်တိုင်း စိတ်ပူပန်မှုတွေ၊စိတ်ရှုပ်ထွေးစရာတွေ၊ မသေချာ မရေရာမှုတွေ၊ တခါတလေ ကိုယ့်ကိုယ်ကို စိတ်လုံခြုံမှုမရှိ တော့ လောက်အောင် ခံစားလာရပြီ ဆိုရင်တော့ အဆိပ်သင့်ဆက်ဆံရေး 𝗧𝗼𝘅𝗶𝗰 𝗥𝗲𝗹𝗮𝘁𝗶𝗼𝗻𝘀𝗵𝗶𝗽 တွေ ကြုံတွေ့နေရပါပြီ။

ကိုယ့်ဘဝရဲ့ လက်တွဲဖော်က ဘယ်သူများ ဖြစ်လဲ ဆိုတဲ့မေးခွန်းကို တော်တော်များများက စိတ်ဝင်စားကြတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလဲ ပြန်ပြီးမေးတတ်ကြတယ်။ ဆယ်ကျော်သက် အရွယ်လောက်က စလို့ သိချင်လာခဲ့တဲ့ အပြင် အိမ်ထောင်ကျကလေးတွေ မွေးပြီး အသက်တွေ ကြီးသွားရင်တောင် ကိုယ့်ဘေးမှာ ဘယ်သူက ရှိနေမှာလဲ ဆိုတာတစ်ကယ် စိတ်ဝင်စားစရာ တစ်ခုပါပဲ။    လူတိုင်းကအသက်တွေ ကြီးလာလို့ အိုမင်း မစွမ်းဖြစ်လာတဲ့ အခါ အားကိုးဖော် အားကိုးဖက်က တကယ်ကိုလိုအပ်ကြလေ့ရှိပါ တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်အရာမှ မသေချာ မရေရာတဲ့ လောကကြီးမှာဇနီးမောင်နှံ နှစ်ယောက်မှာ ဘယ်သူက အရင်သေပြီး ဘယ်သူ က ရှင်ကျန်ခဲ့မယ်ဆိုတာကလဲ သေသေချာချာ ပြောလို့ မရသလို သားသမီး ရှိတိုင်းလဲ အကူညီ ရမယ်မရဘူးဆိုတာကလဲ ကံသေ ကံမ ပြောလို့ မရပါဘူး။                                                                                                                                                    

ဆက်ဆံရေးတွေမှာ၊ နေရာတစ်ခုခုမှာ မိမိတို့ဟာကိုယ့်ဘက်က အကောင်းဆုံးရင်းနှီးမြုပ်နှံပြီး ဆက်ဆံပေမဲ့၊ အချိန်တွေရင်းပြီး ကူ ပေးခဲ့ပေမဲ့၊မျှော်လင့်ခဲ့ပေမယ့်မိမိတို့ကိုတဖက်လူတွေကမထီမဲ့မြင်လုပ်တာ၊ အရေးမထားတာ၊ အဆုံးထိပြောရရင် ဂရုမစိုက်တာမျိုး တွေကိုထပ်ခါတလဲလဲကြုံကြရလေ့ရှိပါတယ်။မသိသူတွေနဲ့ကြုံရင်ရင်ထဲသိပ်မခံစားရပေမဲ့သိတဲ့လူတွေနဲ့ဆိုရင် ပိုခံစား ရပါတယ်။                                                                                                                                                 မိမိတို့နဲ့ဘယ်လိုဘဲ နှစ်ပေါင်းများစွာ အလုပ်တူတူလုပ်လာလုပ်လာ၊ကျောင်းတူတူတက်လာတဲ့ အသိမိတ်ဆွေပဲဖြစ်နေဖြစ်နေ၊ အနီး စပ်ဆုံးလူ၊အမျိုးရင်းချာတွေပဲဖြစ်နေဖြစ်နေကာလတစ်ခုရောက်သွားရင်သူစိမ်းသာသာပဲရှိတော့တယ်ဆိုတာကို သိလာရတယ်။သူတို့ ဘက်ကဘယ်လိုတွေးသလဲတော့မသိဘူး။ ကိုယ့်ဘက်က စာပို့ တာ၊ ဆက်သွယ်တာမျိုးကိုလုပ်ပေမဲ့ သူတို့ဘက်က random person လိုသဘောထားလိုက်သလိုမျိုးကိုကြုံဖူးကြမယ်ထင်ပါတယ်။ဒီလိုဖြစ်တော့တစ်ဖက် အားအပြည့်ထည့်ထားတဲ့သူက အရင် လိုအတိုင်း အခြေအနေမပျက်ကြိုးစားဆက်သွယ်ပေမဲ့ အရေးတယူလုပ်မနေတော့ ကိုယ်များ တစ်ခုခုများ မှားသွားလား၊လွဲသွား လား၊ သူတို့စိတ်တွေဘယ်လိုများဖြစ်သွားလဲ၊ အဆင်မှပြေရဲ့လား၊ အတွေးတွေ၀င်လာ ပြီးနောက်ဆုံးသိလိုက် ရတာကို ကိုယ်ဟာ သူတို့အတွက်သူစိမ်းတစ်ယောက်ပုံစံဖြစ်သွားခြင်းပါပဲ။

လုပ်ငန်းခွင်ဝင်နေရတဲ့သူတွေ ၊နေ့တစ်ဓူဝလှုပ်ရှားသွားလာနေရတဲ့သူတွေအတွက် စိတ်ထွက်ပေါက်တစ်ခုဆိုတာ လိုအပ်ပါတယ်။စိတ်ထွက်ပေါက်မရှိတဲ့အခါ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ လုပ်ကိုင်ရတာပျော်ရွှင်မှုမရှိတော့ပဲ စိတ်ဖိဆီးတာ ၊ စိတ်ပင်ပန်းတာတွေ ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။ဒါပေမယ့် လိုအပ်တာထက် ပိုပြီး အချိန်တွေကုန်လွန်စေတာဟာလည်း ကိုယ့်ရဲ့နေ့စဉ်ဆောင်ရွက် ချက်တွေကို ထိခိုက်ပျက်ယွင်းစေပါတယ်။ကိုယ့်ဟာကိုယ် သတ်မှတ်ထားတဲ့ အချိန်ပမာဏထက် ပိုလွန်ပြီး အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးစေတာ ၊အကျိုးမရှိစေတဲ့ နေရာတွေကိုအချိန်တွေ ပေးမိတာက ကိုယ်တစ်ဖက်မှာလုပ်ကိုင်စရာရှိတာတွေ နှောင့်နှေးကြန့်ကြာစေတာကို လည်းသတိပြုမိဖို့လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်။                                                                                                                            တစ်ခါတစ်ရံမှာ ကျွန်တော်တို့ဟာ အာရုံတွေထဲ နစ်ဝင်နေတဲ့အခါမှာကိုယ့်ကိုကိုယ် သတိပြုမိဖို့ မေ့လျော့သွားတတ်ကြပါတယ်။ ဒီနေရာမှာ ကိုယ်ဟာဘယ်လိုအနေအထားနဲ့ သွားလာနေတယ် ၊ ဘာတွေဖြစ်နေတယ်ဆိုတာကို သတိပြုမိကြမှာမဟုတ်ပါဘူး။ကိုယ့်ရဲ့အလုပ်ခွင်ပတ်ဝန်းကျင် ၊ မိသားစု ၊ သူငယ်ချင်းတွေဟာ ကိုယ့်ကို မြင်ရတဲ့အခါသူတို့က ကိုယ်သတိမပြုမိတဲ့ ဟာကွက်တွေ ၊ အားနည်းချက်တွေ ၊ လိုအပ်ချက်တွေကို သတိပြုမိတတ်ကြပါလိမ့်မယ်။သူတို့ အကြံပေးလာတဲ့ အကြံပေးမှုတွေကို နားထောင်ပြီးကိုယ့်ဘာသာပြန်လည်သုံးသပ်ကြည့်ဖို့ဟာလည်း အင်မတန်ကို အရေးကြီးပါတယ်။အဲ့လိုမှမဟုတ်ပဲ ကိုယ်ဟာ နားမထောင်ပဲ လစ်လျူရှု့ပြီး လုပ်ချင်ရာလုပ်မယ်ဆိုရင်တော့အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ကိုယ်လည်း ပင်ပန်းသလို ဟာကွက်တွေ ၊ အားနည်းချက် တွေများစွာကျန်ရစ်လာပါလိမ့်မယ်။ 

ကျွန်တော်တို့မှာ လုပ်စရာ၊ဖြစ်ချင်ရာ တွေခိုအောင်းနေပေမဲ့ ဖုံးဖိထားကြသလိုဖြစ်နေကြပါတယ်။ အကြောင်းက ဘေးကလုပ်နေတဲ့ သူတွေကိုအားကျပြီးငါလုပ်တဲ့အခါသူတို့လောက်ကောင်းပါ့မလား၊ ထိရောက်ပါ့မလားပေါ့ဆိုပြီး သံသယတွေနဲ့နေရင်းအချိန်သာ ကုန်သွားခဲ့တယ်၊ အရာမထင်လာခဲ့ဘူး။ တကယ်တော့လူတွေမှာ သူ့ရပ်နဲ့ သူဇာတ်ရှိပါတယ်၊သူ့အားနဲ့သူ၊ သူ့အတိုင်းအထွာနဲ့သူ ရှိကြပါတယ်။                                                                                                                                                    ကိုယ့်က ကိုယ်ပါပဲ၊ဘေးကလူတွေကလည်းသူတို့တတ်နိုင်တာနဲ့လုပ်နိုင်တာနဲ့လုပ်နေကြတာပါ။ဆိုတော့နှိုင်းယှဥ်လို့မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ သူ့ chapterနဲ့ သူသွားနေကြပါတယ်။ဘာတွေအတုယူလို့ရတယ်ဆိုရင် သူဘယ်လိုလုပ်နေသလဲ? ဘယ်လိုခံယူပြီးသွားနေလဲ?ဘယ်လိုတွေအစီစဥ်ချပြီးသွားနေကြလဲ? ဒါတွေကိုလေ့လာပြီး ကိုယ့်အတွက်အသုံးတည့်တာ တွေကိုယူပါလို့ပြောချင်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့မှာ လုပ်စရာ၊ဖြစ်ချင်ရာတွေခိုအောင်းနေပေမဲ့ ဖုံးဖိထားကြသလိုဖြစ်နေကြပါတယ်။ အကြောင်းက ဘေးကလုပ်နေတဲ့ သူတွေကိုအားကျပြီးငါလုပ်တဲ့အခါသူတို့လောက်ကောင်းပါ့မလား၊ ထိရောက်ပါ့မလားပေါ့ဆိုပြီး သံသယတွေနဲ့နေရင်းအချိန်သာ ကုန်သွားခဲ့တယ်၊ အရာမထင်လာခဲ့ဘူး။ တကယ်တော့လူတွေမှာ သူ့ရပ်နဲ့ သူဇာတ်ရှိပါတယ်၊သူ့အားနဲ့သူ၊ သူ့အတိုင်းအထွာနဲ့သူ ရှိကြပါတယ်။                                                                                                                                                   ကိုယ့်က ကိုယ်ပါပဲ၊ဘေးကလူတွေကလည်းသူတို့တတ်နိုင်တာနဲ့လုပ်နိုင်တာနဲ့လုပ်နေကြတာပါ။ဆိုတော့နှိုင်းယှဥ်လို့မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ သူ့ chapterနဲ့ သူသွားနေကြပါတယ်။ဘာတွေအတုယူလို့ရတယ်ဆိုရင် သူဘယ်လိုလုပ်နေသလဲ? ဘယ်လိုခံယူပြီးသွားနေလဲ?ဘယ်လိုတွေအစီစဥ်ချပြီးသွားနေကြလဲ? ဒါတွေကိုလေ့လာပြီး ကိုယ့်အတွက်အသုံးတည့်တာ တွေကိုယူပါလို့ပြောချင်ပါတယ်။

ငယ်ရွယ်တဲ့ အားသစ်တွေအများကြီးရှိတဲ့အရွယ်မှာအချိန်၊ငွေ၊ပညာစတာတွေကို ကောင်းကောင်း အသုံးမချနိုင်ဘူးဆိုရင် တစ်ချိန် မှာနောင်တရမှာဘဲ။လူတိုင်း လူတိုင်း စိတ်ကူးထဲမှာ ဖြစ်ချင်တာတွေအများကြီးရှိကြတယ်။ဒါပေမယ့်သူတို့အတိအကျ မပြော ပြနိုင်ကြဘူး။ ဘာလုပ်ချင် တာလဲ?ဘာကိုလုပ်သင့်လဲဆိုတာကိုမသိကြဘူး။သည်အမှားကိုမလုပ်မိဖို့ လူတယောက်ဟာ သူ့ရဲ့ရည်မှန်းချက်၊သူ့ဘဝမှာဘာဖြစ်ချင်လဲ? ဘာတွေလုပ်ချင်လဲဆိုတာသိအောင်ကြိုးစားရမယ်။ ရှာဖွေရပါမယ်။မိမိလုပ်ရမယ့်အရာတွေပေါ်မှာအာရုံစူးစိုက်မှုနည်းပါးလွန်းတဲ့သူတွေဟာမအောင်မြင်နိုင်ပါဘူး။ လူငယ်ဘဝမှာတတ်တတ်ကြွကြွ ရှိပေမယ့်ကပြတ်ကချော်နိုင် လွန်းပါတယ်။ ပြာလွန်းပေမယ့်ဖွဲမထွက်နိုင်ဘူး။အလုပ်ပေါ်စိုးရိမ်စိတ်များလွန်းတယ်။  ရလာဒ်အနေနဲ့ စိတ်ကူးယဉ်အိမ်မက် တွေလက်တွေ့ဖြစ်မလာတဲ့အခါပိုပြီးစိတ်ဓါတ်ကျလာမယ်။ဖိအားတွေများလာမယ်။ဒါ့ကြောင့် စိတ်ကို တည် တည်ငြိမ်ငြိမ်ထားဖို့၊အာရုံစူးစိုက်နိုင်ဖို့အရေးကြီးပါတယ်၊တရားထိုင်ခြင်းဟာ စိတ်ကိုအထူးအေးချမ်းစေသလိုအာရုံစူးစိုက်နိုင်စွမ်း ကိုလည်း မြင့်တတ်စေပါတယ်။ 

ဘဝမှာအရေးကြီးဆုံးအချိန်မှာအသက်၂၀ဆိုတဲ့အချိန်ပါဘဲ။ဘာ့ကြောင့်လဲ? အသက်၂၀အရွယ်မှာ ကိုယ်တိုင်ချမှတ်ခဲ့တဲ့ဆုံးဖြတ် ချက်တွေ၊ ကိုယ်တိုင်လုပ်ဆောင်ခဲ့တဲ့အရာတွေကအနာဂတ်ကိုများစွာသောအကျိုးဆက်တွေဖြစ်စေလို့ပါဘဲ။Mark Zukarberg သာသူ့ရဲ့အသက်၂၀အရွယ်မှာFacebook ကိုမတည်ထွင်ခဲ့ဘူးဆိုရင် သူအသက်၃၀မတိုင်ခင်မှာဘီလီယျံနာ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။                                                                                                                                                   ဒါ့ကြောင့်အသက်၂၀ ဆိုတဲ့အရွယ်ဟာအရမ်းကိုအရေးကြီးပါတယ်။ သည်အရွယ်မှာအချိန်၊ငွေ၊ပညာစတာတွေကို ကောင်းကောင်း အသုံးမချနိုင်ဘူးဆိုရင်တစ်ချိန်မှာနောင်တရမှာဘဲ။ အနာဂတ်မှာအခက်အခဲ၊အတားအဆီးတွေဖြစ်လာစေမယ့် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်မှာ လုပ်ခဲ့ကြတဲ့အဆိုးရွားဆုံးသောအမှားတွေကဘာလဲ? ဘာဖြစ်ချင်တယ်?ဘာလုပ်ချင်တယ်ဆိုတာကိုမသိဘူး? ရည်မှန်း ချက် တွေ မပြတ်သားဘူး။ လူတိုင်းလူတိုင်းစိတ်ကူးထဲမှာ ဖြစ်ချင်တာတွေအများကြီးရှိကြတယ်။ဒါပေမယ့် သူတို့အတိအကျ မပြောပြနိုင်ကြဘူး။ ဘာလုပ်ချင်တာလဲ?ဘာကိုလုပ်သင့်လဲဆိုတာကိုမသိကြဘူး။သည်အမှားကိုမလုပ်မိဖို့ လူတယောက်ဟာ သူ့ရဲ့ရည်မှန်းချက်၊သူ့ဘဝမှာဘာဖြစ်ချင်လဲ? ဘာတွေလုပ်ချင်လဲဆိုတာသိအောင်ကြိုးစားရမယ်။ရှာဖွေရပါမယ်

လုပ်ငန်းခွင်ဝင်နေရတဲ့သူတွေ ၊နေ့တစ်ဓူဝလှုပ်ရှားသွားလာနေရတဲ့သူတွေအတွက် စိတ်ထွက်ပေါက်တစ်ခုဆိုတာ လိုအပ်ပါတယ်။စိတ်ထွက်ပေါက်မရှိတဲ့အခါ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ လုပ်ကိုင်ရတာပျော်ရွှင်မှုမရှိတော့ပဲ စိတ်ဖိဆီးတာ ၊ စိတ်ပင်ပန်းတာတွေ ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။ဒါပေမယ့် လိုအပ်တာထက် ပိုပြီး အချိန်တွေကုန်လွန်စေတာဟာလည်း ကိုယ့်ရဲ့နေ့စဉ်ဆောင်ရွက် ချက်တွေကို ထိခိုက်ပျက်ယွင်းစေပါတယ်။ကိုယ့်ဟာကိုယ် သတ်မှတ်ထားတဲ့ အချိန်ပမာဏထက် ပိုလွန်ပြီး အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးစေတာ ၊အကျိုးမရှိစေတဲ့ နေရာတွေကိုအချိန်တွေ ပေးမိတာက ကိုယ်တစ်ဖက်မှာလုပ်ကိုင်စရာရှိတာတွေ နှောင့်နှေးကြန့်ကြာစေတာကို လည်းသတိပြုမိဖို့လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်။                                                                                                                            တစ်ခါတစ်ရံမှာ ကျွန်တော်တို့ဟာ အာရုံတွေထဲ နစ်ဝင်နေတဲ့အခါမှာကိုယ့်ကိုကိုယ် သတိပြုမိဖို့ မေ့လျော့သွားတတ်ကြပါတယ်။ ဒီနေရာမှာ ကိုယ်ဟာဘယ်လိုအနေအထားနဲ့ သွားလာနေတယ် ၊ ဘာတွေဖြစ်နေတယ်ဆိုတာကို သတိပြုမိကြမှာမဟုတ်ပါဘူး။ကိုယ့်ရဲ့အလုပ်ခွင်ပတ်ဝန်းကျင် ၊ မိသားစု ၊ သူငယ်ချင်းတွေဟာ ကိုယ့်ကို မြင်ရတဲ့အခါသူတို့က ကိုယ်သတိမပြုမိတဲ့ ဟာကွက်တွေ ၊ အားနည်းချက်တွေ ၊ လိုအပ်ချက်တွေကို သတိပြုမိတတ်ကြပါလိမ့်မယ်။သူတို့ အကြံပေးလာတဲ့ အကြံပေးမှုတွေကို နားထောင်ပြီးကိုယ့်ဘာသာပြန်လည်သုံးသပ်ကြည့်ဖို့ဟာလည်း အင်မတန်ကို အရေးကြီးပါတယ်။အဲ့လိုမှမဟုတ်ပဲ ကိုယ်ဟာ နားမထောင်ပဲ လစ်လျူရှု့ပြီး လုပ်ချင်ရာလုပ်မယ်ဆိုရင်တော့အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ကိုယ်လည်း ပင်ပန်းသလို ဟာကွက်တွေ ၊ အားနည်းချက် တွေများစွာကျန်ရစ်လာပါလိမ့်မယ်။

ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အချို့သော ဖြစ်တည်မှုတွေကကိုယ်ပြောင်းလဲလို့ မရနိုင်တာတွေရှိတယ်။ မိဘရဲ့ ဂျင်း မှာကိုကအရပ်မမြင့်တဲ့အခါ  ကိုယ်လိုချင်သလောက်အရပ်မရှည်တာကိုလည်း ကျေနပ်ရတယ်။ မျိုးရိုးမှာကိုက အသားမဖြူကြတဲ့အခါ ခပ်ညိုညိုအသားရည် ကို လှတဲ့မျက်စိနဲ့ကြည့်ရတယ်။ ပြောင်းလဲလို့ရတာကို ပြောင်းလဲပြီးပြောင်းလဲလို့ မရတာကို အပြည့်ဝလက်ခံရတယ်။ ကိုယ် ပိုင်ဆိုင် တဲ့ ကိုယ့်အရာရာကိုကျေနပ်လက်ခံပြီး နှစ်သက်နိုင်မှသာ စိတ်ချမ်းသာရမယ်။                                                                      တခါတလေ ကြီးမားတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေလည်း ကြုံရနိုင်တယ်။ ကြိုးစားခဲ့သလောက်အရာမထင်တာတွေလည်း ရှိလာမှာပဲ။ ဆုံးရှုံးသွား တဲ့ အရာဆီကန သင်ခန်းစာယူပြီးထပ်ကြိုးစားလို့ရတဲ့ အခွင့်ရေးတွေ ရှာတွေ့လာတယ် ။ ဘယ်အရာဖြစ်ဖြစ် ကျေနပ်လက်ခံ လိုက် ရင် အခြားလမ်းတစ်ခုကရှာတွေတာပါပဲ ။ ဒါကြောင့် ပိုကောင်းဖို့ ဖြစ်လာတာပါဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ လက်ခံဖို့သာ ကြိုးစားပါ ။