Aldırma söylenenlere, varsın herkes seni bir ot sansın. Sen gül ol da, uğrunda ötmeyen bülbül utansın.

Üzülme can. Doğruysan zarar gördüm deme. Bil ki, iyiler mutlaka kazanır.

Ey kardeşim! Sen fikirden ve düşünceden ibaretsin. Senin varlığın bunlardandır. Geri kalan sinir ve kemiktir ki, onlar hayvanlarda da vardır.

Bildiklerini anlat ama akıl vermeye kalkma. Anlatılanları dinle, ama hepsini doğru sanma. Sessiz kalman bir şey, bilmediğin anlamına gelmez. Çok konuşmak da çok şey bildiğini göstermez...

Ayağına batan dikenler, aradığın gülün habercisidir.

Yarın yaparım, yarın yaparım deme. Bugün de dünün yarını. Ne yapabildin?

İnsanın sözü hikmet, bakışı ibret, susması ders olmalıdır. Üzülme, herkes ölür, kimi toprağa, kimi yüreğe gömülür.

Mum olmak kolay değildir. Işık saçmak için, önce yanmak gerekir. İki şey hakkında fikir verir. Hiçbir şeye sahip değilken gösterdiğin sabır, her şeye sahipken takındığın tavır.

Her şey vaktini bekler. Ne gül vaktinden önce açar, ne güneş vaktinden önce doğar. Bekle! Senin olan, sana gelecektir.

Zor zamanlar iyi olmak için var ey can! O yüzden sabret.

Her şey gelip geçici ey gönül... Bak az önce aldığın nefes bile geldi geçti. Sen baki olana razı ol.

Unutmayın! Dünyada yaşamıyorsunuz. Dünyadan geçiyorsunuz.

Kızma hiç kimseye yaptıklarından dolayı. Aksine teşekkür et, ihanet edenlere sadakati öğrettikleri için. Minnet duy yalancılara, doğrunun farkına varmanı sağladıkları için. Herkesi sev yaşamına bir anlam kattıkları için. Mutsuz edenlere dua et, sana mutluluğu daha derin hissettirdikleri için...

İnsanlar seni yanlış anladıklarında dert etme. Duydukları senin sesin, fakat akıllarından geçirdikleri kendi düşünceleridir. Eğriyi kendinde arayan, doğruyu kalbinde bulur. Sevgiye emekle yürüyen, dermanı derdinde görür.

Üzülme! Çünkü yaradan umudu en çaresiz anlarda yollar. Unutma! Yağmurun en şiddetlisi, en kara buluttan çıkar.

Bazen bitmek bilmeyen dertler yağmur olur üstüne yağar. Ama rengarenk gökkuşağı yağmurdan sonra çıkar.

Eğer sizi üzen kişilere hâlâ selam verebiliyorsanız, bu vicdanınızın sadakasıdır.

Güzellik ve soyluluk saklıdır bu kalpte...Kalbimdeki kimsesiz kalmış güzelliğe ve soyluluğa vurgunumdur ben...Onu her arzulayışımda karşıma Tanrı çıkar...Beni böyle eksik, böyle yarım, böyle susuz, böyle bir başına O bırakmıştır...Tanrı vardır ve benim bu sonsuz susuzluğum ondandır...

Bu susuzluğu hissettiğim andan beridir hayattan korkmamayı öğrendim...Kime dokunsam Tanrı’ya sonsuz bir yakarış;kime dokunsam o büyük kopuşun sancısıydı; kime dokunsam kendimdeki ilk ağrıya dokunuş gibiydi...Kime dokunsam eksik,ve yanlış bir Tanrı’ya dokunmak gibiydi...

Tanrı’yı unutmak, içimdeki aşkı unutmak gibidir bazen...Böyle zamanlarda kalkıp giden her şeyin peşine takılırım...Bütün zamanların,bütün trenlerin, bütün vaatlerin ve hızların arkasından giderim...Farklı olmak adına, kendim olmak adına, herkes gibi olmak adına koşarım giden her şeyin ardından...İçimdeki Tanrı’yı, içimdeki aşkı soluksuz, kimsesiz bırakarak koşarak giderim her şeyin ardından...