Yeni yıl enerjisi, klişe dilekler, pembe umutlar…

Bu bölümde onlardan pek yok.

Çünkü bazı başlangıçlar takvimle değil, gökyüzüyle olur.

Bu bölümde Satürn ve Neptün’ün buluştuğu, hayallerle gerçeklerin aynı masaya oturmak zorunda kaldığı bir dönemi konuşuyoruz.

İnandıklarımız mı ayakta kalacak, yoksa kendimizi kandırdığımız hikâyeler mi dağılacak?

Neden bazı dönemlerde her şey sisli hissedilir?

Hayaller ne zaman kaçış olur, ne zaman yol gösterir?

Disiplin mi özgürlük mü, yoksa ikisi aynı anda mümkün mü?

Bu gökyüzü bizden neyi bırakmamızı, neyi ciddiye almamızı istiyor?

Satürn’ün “gerçeklerle yüzleş” diyen sesiyle,

Neptün’ün “ama hislerini de inkâr etme” fısıltısı arasında,

kendi hayatımıza küçük bir check-up yapıyoruz. Astroloji, mistik semboller, döngüler ama en çok da: sen, ben ve yaşadığımız şeyler.

Ciddiye almak zorunda değilsin.

İnanmak zorunda hiç değilsin.

Ama dinlerken bir yerde “evet ya…” deme ihtimalin yüksek.

Kulaklığı tak, rahatla.

Şimdi gökyüzüne bakıyoruz ama ayaklarımız yerde hala…

Pantone bu yıl öyle bir renk seçti ki herkes benzer soruları sormaya başladı: Beyaz gerçekten bir renk mi gibi … Bense biraz daha içerden sorular getirdim. 25 yıldır devam eden bu serüven tesadüflerle mi çevrilmiş gibi. Bu bölümde Cloud Dancer’ın ardındaki hikâyeyi bendeki yankısıyla anlatıyorum.

1963’te bir standardizasyon fikri olarak doğan Pantone’un, nasıl olup da tüm dünyanın duygu haritasını belirleyen bir otoriteye dönüştüğünü…

2000’de Cerulean Blue’nun milenyumun ruhunu nasıl yakaladığını…

2018’de Ultra Violet’in pandemiden hemen önce seçilmiş olmasını! Ve bugün beyazın bize ne söylemeye çalıştığını.

Bu sadece bir renk analizi değil; dünyayı renkten okuyabileceğiniz mini bir belgesel. Kulüpte iyi eğlenceler..

Bu kez tuval tüm dünya için hazırlandı.

Bir önceki uyumadan önceki son bir saat- fısır fısır monologue yayınını aşırı yorgunken kaydettiğim için yüklerken de son kısmı almamışım. (:P)Sonunda ne dedim merak edenler için. Buyurunuz :)

Biliyorum bugün çok yoruldun sen de. .Daha fazla beynini yoracak bir şey dinlemek istemiyorsun. Şu an kafanın kaldıracağı tek şey: dümdüz konuşan biri… işte geldim. Hatırlıyor musun?

Kardeşinle, kuzeninle, en yakın arkadaşınla aynı odada kalırsın ya hani…Işıklar kapanır, herkes yorganı boğazına kadar çeker.

Sonra biri ‘Ya aslında bir şey diyeceğim…’ diye başlar.

O fısır fısır sohbet vardır ya…Biri sızıp uyuyana kadar devam eden.

Bu gece tam onu yapıyorum. Dümdüz, filtresiz, aklıma geleni söylüyorum. Hiç yormuyorum, hiç zorluk çıkarmıyorum.

Zaten ikimiz de 0 mental kapasitedeyiz, dürüst olalım. Biraz gofret çıtırtısı, biraz sübliminal mesaj, biraz dedikodu içerir. Avukatlar i like you! yavaşça gözlerini kapat…Ben de konuşmaya başlıyım, sen ortasında sızarsın zaten.

Şimdiden iyi uykular.

Bu arada… sabah uyandığında bana seslenmeyi unutma, xoxo

“İnsanın bazen kendi beyninden saklanası gelebilir. Benim de geldi ama kaçarken fark ettim ki beynim benden hızlı. Yıllarca ruminasyon, aşırı düşünme, kontrol çabası…

Ve sonra bir gün kritik kütle ile tanıştık o görünmez eşik. O anda beynim içindeki saklı doktoru ortaya çıkardı…

Bugün bunun hikâyesini anlatıyorum. Bekleyişin nasıl beklentiye dönüştüğünü… Pygmalion etkisinin kendi kendine kehanet gibi işlediğini…

Ve zihnin, sen yorulduğunda seni başka bir sisteme nasıl ittiğini.

Kısacası: Düşünmekten kaçarken, düşünce tarafından iyileştirilişimin kısa öyküsü.

Dipnot: Literatüre yeni bir tanım eklemiş olabilirim.

Beklentiler… Hepimizin içinde büyüyen, ama bir türlü olgunlaşmayı beceremeyen o küçük “iç ergen.” Hayatın, üzerine serildiğimiz bembeyaz çarşaf gibi tertemiz, kırışıksız ve kusursuz görünmesini isteriz ama hayat bize tek bir sahne değil, üç film birden izletirken, beklentiyi tamamen bırakmak yerine onu nasıl yönetebileceğimizi tartışıyoruz. Biraz mizah, biraz gerçek, bolca kendimize dönme hali…

Bu bölümde, beklentilerin nasıl büyüdüğünü, neden çoğu zaman bizi yarı yolda bıraktığını ve bembeyaz çarşaf illüzyonunun hepimizi nasıl kandırdığını konuşuyoruz. Ergenliğin “her şeyi ben bilirim” enerjisinin beklentilerde nasıl yeniden ürediğini ve bunun davranışlarımızı nasıl şekillendirdiğini de biraz açıyoruz.

Bazen hayat bizi bir kozaya sokar. Kendimi kaybettiğimi sandığım anların aslında bir dönüşüm olduğunu fark ettiğim bir dönemden konuşuyorum. Annelikle birlikte başlayan ama sadece annelikten ibaret olmayan; insan olmanın o sessiz, görünmez ve çok kişisel dönüşüm anları… Kendi kozanızdan çıkmaya hazırsanız, bu bölüm tam size göre.

Bu arada hiçbir reklam ve benzer bir şey içermiyor anlattıklarım yalnızca benim düşüncelerimdir.

Kulübe hoş geldin. . . Revizyona çok hızlı giriş yapmış bu bölümde kafanı dağıtmak için açmış olduğun bu podcastte ruhundaki fısıltıların sebebini anlamaya başlayacaksın. .