DO GÓRY NOGAMI pracownia

Jak opędzić się od nawracających myśli, że coś w wychowywaniu mojego dziecka robię źle? Czasem czujemy się samotni w wychowywaniu dziecka, a równie często nie chcemy przyjmować nietrafionych porad od najbliższych. Gdzie szukać wsparcia?

Czy nadchodzi kiedyś koniec wychowania? Jaka jest różnica między wychowaniem a określonym wpływem na mózg dziecka? Jest pewien moment, kiedy wychowanie zmienia się w dawanie dobrych rad.

Nasze myśli z rozmowy:

- Jak ważne jest to, żeby reagować na pierwsze sygnały zwątpienia w swoje rodzicielstwo;
- Szkoły dla rodziców – cykl warsztatowy: warto o nim wiedzieć! Estera wkrótce będzie miała uprawienia trenerskie w szkole dla rodziców;
- W rodzicielstwie warto nauczyć się prosić o pomoc;
- Nabycie umiejętności myślenia o sobie jako o rodzicu, nie tylko o dziecku, które aktualnie nie zachowuje się tak, jak tego chcemy;
- Sami u siebie możemy budować fundament bycia dobrym rodzicem. Od momentu zostania rodzicem warto zdobywać narzędzia (zasób reakcji i umiejętności), a potem wykorzystywać je, kiedy będzie nam trudno;
- Mamy łatwość w porównywaniu się z innymi ludźmi, bo patrzymy na swoje kulisy, a na czyjąś scenę. Nie trzeba brać udziału w wyścigu, co dziecko już robi, a czego jeszcze nie.

Czym jest rodzicielskie SOS Estery?

To wspierająca rozmowa, na którą może umówić się każdy rodzic. Taka rozmowa odbywa się zdalnie (na Skype albo telefonicznie) lub w gabinecie. Spotkanie trwa 60 minut. Warto porozmawiać z kimś spoza systemu, kto spojrzy na nasze doświadczenia z szerszej perspektywy. Zachęcamy do skorzystania z takiego samowsparcia. Na spotkanie możesz się umówić, pisząc na adres mailowy: [email protected].

Do usłyszenia w kolejnym odcinku!
Estera i Ewa

Kiedy mowa o nadużywaniu smartfona, a kiedy trzeba zacząć leczyć uzależnienie od telefonu? Dlaczego dziecko przepada w telefonie? Jakie ograniczenia kontaktu z aparatem są nietrafione?
I co może zrobić rodzic, by - bez poczucia własnego wyrzeczenia - zapewnić dziecku atrakcyjny czas?

Zapraszamy do rozmowy o tym, czy naprawdę musimy wyrywać podopiecznym telefon z ręki. Z pedagogiem specjalnym, Esterą Wiazowską, opowiemy, co zaproponować dziecku, by uchronić je przed fonoholizmem i by samo regulowało swoją relację z urządzeniem. I o tym, jaka obecność rodzica pomaga czerpać korzyści z technologii. Jak korzystać z nich twórczo i budować równowagę między światem online i offline?

Nasze myśli z rozmowy:
- Ustalenia, normy i wzorce korzystania z telefonu dotyczą także rodziców. Rodzice muszą podlegać ograniczeniom i zasadom, które dotyczą wszystkich w domu w czasie bez telefonów;
- Odpowiedzialność za nauczenie dziecka, jak korzystać ze smartfona, leżą po stronie rodzica;
- Dziecko i telefon to dla rodzica bezpieczne rozwiązanie, bo zawsze można się z dzieckiem skontaktować. Można nauczyć dziecko, jak ma sobie poradzić, jeżeli będzie daleko od domu bez dostępu do telefonu;
- Dzieci nawiązują przez internet/telefon znajomości i przyjaźnie. Nie wolno im tego odbierać;
- W pracowni Do Góry Nogami mamy koszyk, w którym zostawia się telefony na początku zajęć 😊

Wspomniane w odcinku:
- Robert Cialdini i jego badania – wykorzystywanie elementów behawioralnych wspiera codzienność;
- Do Góry Nogami podcast – odcinek 6 o nudzie;
- Pieter Bruegel i jego obrazy.

Do usłyszenia w kolejnym odcinku!
Estera i Ewa

Rozmawiamy o dziecięcej samodzielności. Ten odcinek to petarda! Każda chwila to konkret do zastosowania od razu w domu. Estera - jak zawsze z miłością do dzieci - opowiada, że często wyręczamy je w codziennych czynnościach, żeby było szybciej. A kiedy trzeba zaopiekować się emocjami, zostawiamy dzieci same, wysyłając do pokoju, żeby przemyślały swoje zachowanie. Mądra i pomocna rozmowa.

Jeśli jesteś już zmęczona ciągłym powtarzaniem, co ma zrobić dziecko, zapraszam do słuchania.

Nasze myśli z rozmowy:

- Uczenie dzieci samodzielności to wzięcie odpowiedzialności za to, że dziecko zrobi to nie tak, jak my, nieidealnie;
- Nie poprawiamy po dziecku, jeśli ono nie potrzebuje pomocy;
- Gdy dziecko uczy się komunikować, to mówi, czego konkretnie potrzebuje. Póki prosi, możemy pomocy udzielać;
- Do wychowania dziecka potrzebna jest cała wioska – wioska to bezpieczne środowisko, ale bez „mamy-kwoki” i „taty-helikoptera”. We wiosce dziecko spotyka wyzwania;
- To rodzic wyrabia w dziecku nawyk czy przeświadczenie, że sobie nie poradzi - to może prowadzić np. do ciągłego odrabiania lekcji z rodzicami.

Wspomniane w odcinku:

- „Dziki ojciec”, autor: Szymon Grzelak
- "Dzieci potrzebują wiary w siebie", autor: Renate Zimmer
- Marek Kaczmarzyk, polski biolog i dydaktyk.

Do usłyszenia w kolejnym odcinku!
Estera i Ewa

Z internetu wylewają się pomysły na to, co zrobić, gdy dziecko się nudzi… zaś Estera Wiazowska w naszej rozmowie proponuje zrobić wielkie nic! Jak? Posłuchajcie, a słowo nuda od tej pory będzie muzyką dla Waszych uszu, a nie powodem do irytacji.

Z internetu wylewają się pomysły na to, co zrobić, gdy dziecko się nudzi… Zaś Estera Wiazowska w naszej rozmowie proponuje zrobić wielkie nic! Jak? Posłuchajcie, a słowo nuda od tej pory będzie muzyką dla Waszych uszu, a nie powodem do irytacji.

Ważne dla nas:

- nudy dziecięcej nie musimy traktować personalnie;
- możemy być ciekawi nudy dziecka, moment zatrzymania się przy niej jest dobry;
- jako rodzic albo osoba prowadząca zajęcia nie musimy podejmować odpowiedzialności za tę nudę i nie marnujemy wartościowego czasu dziecka;
- dziecko nazywa działania nudnymi, kiedy to jest dla niego nużące – niektóre zajęcia w trakcie uczenia się wymagają powtarzalności i to jest dla niego nudne;
- nie każdy moment życia musi być produktywny, czasem potrzeba przestrzeni, by rzeczy się poukładały w głowie;
- nuda jest przestrzenią dla kreatywności dziecięcej i stanem, w którym dziecko uczy się samowystarczalności, samodzielności;
- warto uczyć dzieci wytrwałości i cierpliwości.

Do usłyszenia w kolejnym odcinku!
Estera i Ewa

Co robić, kiedy dziecko przychodzi z pracą i pyta: „Czy ładnie?”. Dzisiaj rozmawiamy o tym, jak powinno wyglądać chwalenie, aby rozwijać u dzieci motywację wewnętrzną . Co jest właściwą formą? Czy jest recepta na budowanie poczucia własnej wartości poprzez chwalenie dziecka?
Mówimy o nieszczerych zachwytach, autentycznej relacji z dzieckiem i o tym, że słowo „fajnie” nie jest zbrodnią. Dzielimy się naszym doświadczeniem zebranym podczas pracy animatora kultury i pedagoga.

Podajemy przykłady, co u nas się sprawdza:
- szczerze odpowiadamy: „ładnie”;
- robimy wystawę prac i to dziecko o nich opowiada;
- zadajemy pytania: „A co to za czerwona kreska?” - dziecko staje się ekspertem;
- mówimy o procesie, w trakcie którego dziecko coś tworzy, np. „Widzę, że jesteś wytrwały”;
- świętujemy zwycięstwa w myśl zasady: mnie się coś udało, cieszcie się razem ze mną. Wtedy też możemy powiedzieć „FAJNIE!”. Spotkanie, świętowanie, bycie razem, kiedy jesteśmy z czegoś dumni;
- odchodzimy na chwilę od oceniania pracy według kryteriów „ładne”/ „nieładne” na rzecz tego, że jesteśmy w relacji rodzice z dziećmi blisko, stawiamy na tworzenie więzi. „Ważne jest to, że jestem z ciebie dumna!”;
- opisujemy, co widzimy w pracy, ale również cechy charakteru, które wspierały tworzenie dzieła, doceniamy wysiłek, nawiązujemy relacje. Szczerze mówimy „ładne!”.

Wspomniane w tym odcinku:
- notesik z zajęć z prof. dr hab. Wiesławem Bieńkuńskim, który zaszczepił w Ewie podczas studiów miłość do linorytu;
- książka „Jak mówić, żeby maluchy nas słuchały”, autorki: Joanna Faber i Julie King;
- uczestniczka zajęć pracowni Do Góry Nogami, Basia, którą bardzo serdecznie pozdrawiamy.

Do usłyszenia w kolejnym odcinku!
Estera i Ewa

Jako rodzice chcemy się dowiedzieć, czy nie marnujemy czasu i pieniędzy na zajęcia dzieci. A co, jak dziecko po prostu mówi: „Fajnie” lub nic nie odpowiada na pytanie: „Czy ci się podobało?”.

Jak i kiedy zapytać, aby uzyskać odpowiedź? To ważny temat i kompaktowa rozmowa. Jak pytać, aby uzyskać więcej informacji niż tylko: „FAJNIE!”.

Ważne dla nas:
- jest zadbanie o czas i miejsc,e aby było sprzyjające dla nas i dla dziecka,
- nie pytać, kiedy widzimy, że dziecko jest przemęczone, zmęczone,
- nie nakładajmy NASZEJ potrzeby informacji na dziecko,
- może czasem nie zadawajmy pytania, aby dać jemu pole, aby samo powiedziało,
- fajnie, mądrze stworzone pytania otwarte,
- dzielmy się z dzieckiem naszym dniem.

Wspomniane w odcinku:
- strona internetowa www.umyslnie.pl, autorka plakatu i pytań: Milena Cieśla.
I - jak zwykle u nas - dostaniecie praktyczne, uważne spojrzenie oczami matek, pedagożki i prowadzącej zajęcia. Chętnie usłyszymy Wasze historie. A jeśli wskazówka z tej rozmowy była dla Was pomocna, to ogromnie się ucieszymy, jeśli nam o tym opowiecie.

Do usłyszenia w kolejnym odcinku!
Estera i Ewa

Dzisiejszy odcinek w całości poświęcony jest talentowi. Rozkminiamy, jak to jest z zajęciami dodatkowymi dla naszych pociech. Czy, ile i jak je dobierać? I najważniejsze: jak wspierać talent u dzieci?

Czy dziecko samo CHCE, czy MUSI brać udział w aktywnościach pozaszkolnych?
Jak wygląda zrównoważony plan zajęć?
Kiedy jest za dużo a kiedy niewystarczająco?
Jak kształtuje się bierność i zaradność u dzieci, a potem dorosłych?

Dla nas było ważne:
1. Aby dziecko mogło się rozwijać, musi sprzyjać całe otoczenie. Zadbajmy o zrównoważony plan dnia i tygodnia, z czasem na odpoczynek.
2. Talent wymaga też pracy nad charakterem i cechami takimi jak wytrwałość, cierpliwość.
3. Nie trzeba się znać na wszystkim. Jesteśmy różni i to jest super.
4. Przy wychowywaniu dziecka utalentowanego lepiej być trenerem niż treserem. WSPIERAJMY
NASZE DZIECKO!
5. Jeśli dziecko ma radość i talent w jakiejś dziedzinie, to nie musi całego życia podporządkować temu talentowi. Może, ale nie musi. Dany talent i umiejętność mogą ubogacać życie człowieka i to jest OK. Ciekawe, bogate i różnorodne życie.

Wspomniane w tym odcinku:
- Książka „Mózg na tak”, autorzy: Siegel Daniel, Payne-Bryson;
- Rozmowa z Miłoszem Brzezińskim na Spotify. Ponieważ słuchamy ich dużo, nie pamiętamy
Dokładnie, który odcinek, jednak polecamy podcasty z Panem Miłoszem, każdy to wspaniała dawka wiedzy;
- Uczestniczki zajęć pracowni Do Góry Nogami: Paulinka, Tosia, Zuzia;
- Joanna Kalemba, Edukowisko.pl;
- Wywiad z Mietkiem Szcześniakiem;
- Książka „Leonardo da Vinci”, autor: Walter Isaacson;
- Książka „Pod presją. Dajmy dzieciom święty spokój”, autor: Carl Honore;
- Cytaty Janusza Korczaka, że najgorszy nauczyciel to ambitny nauczyciel. J. Korczak, Wychowawca ambitny, w: tegoż, Teoria a praktyka. Artykuły pedagogiczne (1919–1939), dz.cyt., s. 299.

Ciekawostki:
- Czas wolny dziecka kształtuje mózg ku kreatywnemu rozwiązywaniu problemów, a nie czekaniu na gotowe.
- Czas wolny dziecka jest tylko i wyłącznie dziecka! Kiedy to ono samo tworzy sobie to, czym chce się zająć. W taki sposób tworzymy podwaliny samosterowności osób dorosłych.
- Obraz „Mona Lisa” Leonardo da Vinci powstawał 16 lat!

Odkrycie:
Uczymy się przez całe życie, a nie tylko w dzieciństwie!
Dzieciństwo to już jest życie! To nie przygotowanie do życia.

Rozmowa jest naszpikowana ciekawostkami, informacjami i ważnymi myślami. Napisz nam jedną
rzecz, którą zastosujesz, albo była dla Ciebie najważniejsza. Z ciekawością czekamy na Twój
komentarz.

Do usłyszenia w kolejnym odcinku!
Estera i Ewa

O smutku rozmawialiśmy na podstawie historii siedemnastowiecznego malarza, portrecisty rodziny królewskiej Hiszpanii, Diego Velázqueza. Była to historia sztuki dla dzieci, a przy okazji lekcja z cyklu “trudne emocje”.
Mówiliśmy o poczuciu krzywdy i zmaganiu się z nią osoby dorosłej, chociaż ja zaplanowałam rozmowę o wytrwałości. Dzieci poruszone niesprawiedliwością w życiu malarza proponowały inne zakończenia jego perypetii życiowych - i tak zajęcia arteterapeutyczne miały w sobie trening twórczości.

Nasze myśli z rozmowy:

- Co niewygodnego jest w smutku i dlaczego od niego uciekamy? Bezradność, poczucie krzywdy, każda emocja jest stopniowalna i ma różne natężenie.
- Mamy tendencję do negowania trudnych emocji, które bolą. A co jeśli je nazwiemy i wypuścimy, aby nieprzepracowany smutek w przyszłości nie zamienił się w bóle somatyczne? Dla każdego smutek jest czymś innym. Smutek może być czasem refleksji, nowego początku.
- Smutek jest OK, to jedna z wielu emocji. Jeśli dziecko rozmawia z nami o smutku, nie zakładajmy czapki rozwiązywacza problemów. Nie przepytujmy i nie egzaminujmy dziecka: dlaczego jest smutne. Zaczekajmy na moment, kiedy będzie gotowe rozmawiać.
- Jesteśmy w stanie jako rodzić zaakceptować uczucia. Dajmy informację: “ja wierzę w ciebie” a nie “martwię się o ciebie”. Sami w życiu dajmy przykład, jak sobie radzimy ze smutkiem. Nie pocieszajmy, nie dawajmy rozwiązania, ale słuchajmy, doceniajmy za rozmowę o trudnych emocjach.

Wspomniane w odcinku:
- postać hiszpańskiego malarza Diego Velázqueza
- książka „Dalsze Gawędy o sztuce VI-XX”, autorka: Bożena Fabiani

Ciekawostki:
- internetowe, instagramowe filtry to nie wymysł XXI wieku. Poprawianie urody na portretach jest doskonale znane w świecie malarstwa, od dawna;
- neurony lustrzane tworzą się poprzez obserwację zachowań bliskich nas osób.

Do usłyszenia w kolejnym odcinku!
Estera i Ewa

Dzień dobry! Dobrze, że jesteś! Tak witam osoby wkraczające do mojej pracowni działań twórczych DO GÓRY NOGAMI. Rozgość się i słuchaj naszych opowieści.
Ja nazywam się Ewa Zychowicz i od 9 lat prowadzę pracownię i zajęcia artystyczne dla dzieci. Estera jest surdopedagogiem i na co dzień spotyka rodziców w poradni psychologiczno-pedagogicznej. W tym podcaście możesz usłyszeć nasze rozmowy o dzieciach i rodzicielstwie. Również o tematach związanych z branżą zajęć dodatkowych i animacją kultury.

Dzisiejszy odcinek w całości poświęcony jest tęsknocie. Powstał w 2021 roku, kiedy na świecie
panowała pandemia. Przez długi czas dzieci nie chodziły do szkoły, a zajęcia odbywały się zdalnie.
Interakcje, spotkania rodzinne i życie towarzyskie były zamrożone. I co w takiej niecodziennej sytuacji odczuwają dzieci?

Podczas zajęć w pracowni odczuwaliśmy niepokój i chaos, a pod jego powierzchnią ukrywała się
TĘSKNOTA. Jak wyglądały zajęcia? Czy rozmowa o trudniejszych emocjach popsuje dzieciom ich szczęśliwe dzieciństwo? Czy mocny i żywy smutek, który jest połączony z tęsknotą, może przerodzić się w szczęście?

Zapraszamy do wysłuchania. Jesteśmy arcyciekawe Twoich wrażeń i komentarzy.

Nasze myśli z rozmowy:
- Dajmy dziecku czas, aby emocje przeżywało po swojemu i nie biegnijmy od razu rozśmieszać i
pocieszać, “załatwić sprawę”,
- A co, jeśli tęsknimy za kimś lub za czymś, co już nigdy do nas nie wróci? Pozwolić na ból i
odczuwanie straty. Jak pozwolić płynąć temu bólowi? Jak wysłuchać dziecko bez dawania rad
i zasypywani pomysłami? Co zrobić, kiedy dziecko zalewa się łzami i głośno płacze?
- Jaką informację kierujemy do dziecka? Czy jest to “martwię się o ciebie”, czy raczej “wierzę, że
dasz sobie radę”?
- Siłę daje wspierająca obecność drugiej osoby i gotowość wysłuchania.

Wspomniane w tym odcinku:
- książka „Wielka księga uczuć”, autor: Grzegorz Kasdepke
- książka „Przyjaciele żyrafy. Bajki o empatii”, autorki: Joanna Berendt i Aneta Ryfczyńska

Do usłyszenia w kolejnym odcinku!
Estera i Ewa