Je luistert naar de woorden van Geert Goiris, curator van de tentoonstelling.

Dit ‘zwarte lichaam’ is een komvormig paneel van zwart plexiglas waarin de wereld ondersteboven weerspiegeld wordt. Het object is onvatbaar als een shapeshifter: het perspectief is onbetrouwbaar, de materialiteit dubieus. Langs de zijkant kunnen we de diepte van de wandsculptuur nog inschatten, maar het vooraanzicht heeft een desoriënterende oneindigheid. Het is onduidelijk of we in een concave of een convexe lens staren. Dit moeilijk definieerbare precisieobject is glanzend en tegelijk transparant, een zwarte spiegel die evengoed een massief stuk glas kan zijn. Het oeuvre van Ann Veronica Janssens is een zoektocht naar waarneming van licht en lichtheid. Haar werken zijn fascinerende verkenningen van het immateriële, het grenzeloze.