Je luistert naar de woorden van Geert Goiris, curator van de tentoonstelling.

Gefascineerd door verschillende manieren van interactie, begon de kunstenares te werken met paraffine, een wendbaar materiaal dat eindeloos gewijzigd kan worden door druk of inkervingen. Deze ervaring met kneedbare materialen leidde naar celluloïde film, eveneens een gevoelig membraan dat kortstondige beelden kan dragen. ‘Corolla’ is haar eerste 16mm-film. Deze stille film toont zeven close-ups van oogleden waarop bloemblaadjes kleven. De onvrijwillige beweging van de ogen laat de bloemblaadjes fladderen als vlinders. De in lus geprojecteerde film heeft sculpturale eigenschappen: tactiliteit, materialiteit (de fysieke drager van de film maakt deel uit van de kijkervaring) en dynamiek. De zachte, nauwelijks voelbare aanraking van de bloemblaadjes legt een bijkomende laag op de opeenstapeling van membranen: huid op huid op huid. De volledige gezichten krijgen we nooit te zien, er is weinig herkenning of identificatie. Wat centraal staat is de aanraking van het vegetale en het menselijke en hoe er op de grens van beide werelden een subtiele verwevenheid plaatsvindt.