Je luistert naar de woorden van Geert Goiris, curator van de tentoonstelling.

Deze monochrome video, opgenomen in Oostende, vormde het startpunt voor de collectiepresentatie. Het beeld is grijzig en niet bijzonder scherp. Maar de bedrieglijke eenvoud doet niets af van de radicaliteit van dit kunstwerk. De opname gebeurde in één keer, zonder onderbrekingen. We zien een onopgesmukte vertoning: Dujourie laat zich niet verleiden tot een virtuoos standpunt of camerabeweging. De afgemeten positie van de videocamera en vooral haar omgang met het toestel als kunstenaar/model/ toeschouwer geven dit werk zijn kracht.

Wat de kunstenares aanreikt is haar fascinatie voor het hangende moment. Er is nauwelijks ontwikkeling in haar personage. Tijd glijdt voorbij terwijl er niets wezenlijks verandert. Ik kijk geboeid hoe zij met haar lichaam, een kamer en een stilstaande videocamera zo’n elegantie en rijkdom aan gevoelens kan oproepen.

Dujouries verschijning is geen spektakel: we kijken naar een zelfbewust lichaam in een toestand van rust en balans. Dit lichaam voert niets uit, staat niet onder druk tot productie of consumptie. Het is een ledig lichaam, misschien verveelt het zich, maar het blijft authentiek, weerbarstig, sensueel en vooral autonoom.

‘Passion de l’été pour l’hiver’ schetst het verlangen naar het onbereikbare. Wat ver van ons ligt trekt aan – onmogelijkheid vormt nooit een obstakel in liefdesgeschiedenissen. Het lichaam lijkt misschien passief, maar de titel doet vermoeden dat er passioneel verlangt wordt. Die innerlijke storm blijft onzichtbaar aan de buitenkant.