دُرد نوش – اجرای خصوصی محمدرضا شجریان، جلال ذوالفنون، محمد موسوی و بهمن بوستاناجرای خصوصی در سه‌گاه و افشاری۱۳ تیر ۵۸

بگذار تا ز شارع میخانه بگذریمکه از بهر جرعه ای همه محتاج این دریمروز نخست چون دم رندی زدیم و عشقشرط آن بودکه جز ره آن شیوه نسپریمجایی که تخت و مسند جم میرود به بادگر غم خوریم خوش نبود به که می خوریمتا بو که دست در کمر او توان زدندر خون دل نشسته چو یاقوت احمریمواعظ مکن نصیحت شوریدگان که مابا خاک کوی دوست به فردوس ننگریمچون صوفیان به حالت و رقصند مقتداما نیز هم به شعبده دستی برآوریماز جرعه تو خاک زمین در و لعل یافتبیچاره ما که پیش تو از خاک کمتریمحافظ چو ره به کنگره کاخ وصل نیستبا خاک آستانه این در به سر بریم*****خدا را کم نشین با خرقه پوشانرخ از رندان بی سامان مپوشاندر این خرقه بسی آلودگی هستخوشا وقت قبای می فروشاندر این صوفی وشان دردی ندیدیمکه صافی باد عیش دُرد نوشانتو نازک طبعی و طاقت نیاریگرانی های مشتی دلق پوشانچو مستم کرده ای مستور منشینچو نوشم داده ای زهرم منوشانبیا و از غبن این سالوسیان بینصراحی خوندل و بربط خروشانز دل گرمی حافظ بر حذر باشکه داردسینه ای چون دیگ جوشان*******بود آیا که در میکده ها بگشایندگره از کار فروبسته ما بگشاینداگر از بهر دل زاهد خودبین بستنددل قوی دار که از بهر خدا بگشایندبه صفای دل رندان صبوحی زدگانبس در بسته به مفتاح دعا بگشایندگیسوی چنگ ببرید به مرگ می نابتا همه مغبچگان زلف دوتا بگشاینددر میخانه ببستند خدایا مپسندکه در خانه تزویر و ریا بگشایند*****تو دوری از برم دل در برم نیستهوای دیگری هم در سرم نیستبه جان دلبرم که از هر دو عالمتمنای دگر جز دلبرم نیست*****نکنم اگر چاره دل هرجایی رانتوانم و تن ندهم رسوایی راهمه شب من اختر شمرم کی گردد صبحمه من چه دانی تو غمم تنهایی راچه خوش است اگر دیده رخ دلبر بیندنبود جز این فایده ای بینایی راچه قیامت است این که تو در قامت داریبنگر به دنبالت عجب غوغایی را