Przenieśmy się do czasów PRL. To wtedy w szarych blokowiskach, na podwórkach osiedli i w ciasnych mieszkaniach dochodziło do przerażających zbrodni, które wstrząsnęły całą powojenną Polską.

„Seryjniacy PRL” to pierwsza kompilacja archiwalnych odcinków podcastu „Dorwać bestię”. Przyjrzymy się w niej sylwetkom najokrutniejszych seryjnych morderców epoki – ludzi, którzy przez lata siali strach, dezorientując milicję i poruszając opinię publiczną.

Odkryjcie z nami kulisy ich mrocznej działalności…

00:00 Wstęp |

01:00 Wampir z Zagłębia? - Zdzisław Marchwicki |

8:20 Wampir z Krakowa - Karol Kot |

16:40 Elegancki Morderca - Władysław Mazurkiewicz |

27:48 Skorpion - Paweł Tuchlin |

38:43 Wampir z Bytomia - Joachim Knychała |

51:43 Władca much - Bogdan Arnold |

1:05:07 Rzeźnik z Niebuszewa - Józef Cyppek |

Był rybakiem, więc wiedział jak łowić. Znał swój akwen, wiedział jakiej użyć przynęty i bezwzględnie to wykorzystywał. Nie łowił jednak ryb. Boetie Boer zarzucał sieć na bezbronnych i zagubionych w najciemniejszych głębinach miasta…

Martin Lecián – drobny złodziejaszek, żołnierz, wielki kasiarz, morderca, postrach Moraw. Trudnił się głownie napadami, ale z czasem dopuścił się też morderstw, głównie na funkcjonariuszach państwowych. Historia Martina przez lata obrosła legendami, jedni twierdzili, że był czeską wersją Robin Hooda, inni widzieli w nim rewolucjonistę stawiającego się władzy, a dla innych był zwykłym bandytą i mordercą. Jedno jest pewne: w 20-leciu międzywojennym w Czechosłowacji nie było zuchwalszego, bardziej rozbudzającego wyobraźnię przestępcy niż Martin Lecián.

Morderstwa autostopowiczek w Santa Rosa to seria co najmniej siedmiu niewyjaśnionych zabójstw autostopowiczek, do których doszło w Kalifornii w latach 1972 i 1973. Wszystkie ofiary znaleziono nagie na terenach wiejskich przy stromych nasypach, wąwozach lub w korytach strumieni w pobliżu dróg. Szeroko zakrojone śledztwa policji niestety nie przynosiły efektów. Wśród podejrzanych oprócz znajomych ofiar, czy lokalnych przestępców znajdowali się także słynni seryjni mordercy, jak nieuchwytny Zodiak, czy Ted Bundy. Nigdy nie udało się jednoznacznie ustalić sprawcy.

Podczas gdy Mischa Ebner wygrywał wyścigi i brylował w mediach jako obiecujący młody sportowiec, Berno i okolice były sterroryzowane przez tajemniczego napastnika. Z nożem w ręku atakował kobiety, a jedną z nich pozbawił życia. Nazwano go „nocnym zabójcą”. Jego namierzeniem zajmowała się niemal cała szwajcarska policja, znajdująca się pod ogromną presją opinii publicznej. Kto przypuszczał, że uwielbiany, popularny Mischa i brutalny agresor to jedna i ta sama osoba?

Noc, która miała być początkiem nowego życia młodej pary okazała się nocą, podczas której zakończyło się inne, bardzo młode życie. To nie był jednak ani początek, ani koniec historii Bestii z Sabaudii, tresera psów, który nie potrafił zapanować nad samym sobą…

„Drapieżna lesbijka zabiła córkę partnerki!” – głosiły nagłówki hiszpańskich brukowców w 1999 roku. 52-letnia Maria Dolores Vázquez została skazana na 15 lat pozbawienia wolności za zamordowanie 19-letniej Rocio Wanninkhof, córki Alicii Hornos, z którą przed laty była związana uczuciowo. Co wskazywało na jej winę? Same poszlaki. Tymczasem gdy Vázquez była już w więzieniu, w Maladze zamordowano kolejną nastolatkę, Sonię Carabantes, a w notesach śledczych pojawiło się nowe nazwisko: Tony Alexander King…

Toriegieldy Żarambajew był radzieckim i kazachskim seryjnym mordercą

oraz gwałcicielem, którego ofiarami padło co najmniej 33 dzieci, nastolatków

i dorosłych obojga płci. Grasował w Kazachstanie w latach 1990 – 1992. Jego zbrodnie charakteryzowały się wyjątkowym okrucieństwem i brakiem jednoznacznego profilu ofiary. Żarambajew, złapany i skazany za zbrodnie, które udało mu się udowodnić został stracony pod koniec 1993 roku. Ze względu na podobieństwa często nazywany był Szymkenckim Czikatiłą.

Nie słyszał głosów. Nie działał w afekcie. Colin Ireland traktował zabijanie jak ścieżkę do realizacji noworocznego postanowienia. Wchodził w środowisko, do którego nie należał, zarzucał przynętę na ofiary i metodycznie realizował swój plan dotarcia na pierwsze strony gazet. Media w końcu nadały mu przydomek "The Gay Slayer". Co zgubiło "Mordercę z noworocznym postanowieniem"? Jego własne ego.

Piątek trzynastego to dzień, w którym Hiszpania straciła poczucie bezpieczeństwa. Rodzice przestali puszczać dzieci same na dwór. Autostop przestał być przygodą, a stał się symbolem śmiertelnego zagrożenia. Trzy dziewczyny: Miriam, Toni i Desiree miały całe życie przed sobą. Chciały tylko potańczyć. Pozostał po nich strach, który czuje każdy rodzic, gdy jego dziecko spóźnia się choćby pięć minut.