Lüüd, ick bün splitteri. Ick weet gor ni mehr, siet wo veel Johrn ick jeden Sünndag Slag viddel no acht vör’t Fernsehn sitt un op Udo Lindenberg tööv. De hett nöömli bi de Titelmusik vun‘ Tatort dat Slagtüüch speelt. Intwüschen is de Titelmusik no mien Ansehn overs tomeist ook al dat Beste an den ganzen Krom. Un mit de Meenung stoh ick wiss ni alleent.

Vun de Geschichen, de dor vertellt ward, geiht mi jedenfalls jümmers mehr de Hoot hoch. Vun Sünndag to Sünndag geiht dat in de Tatörter mehr üm Spöökenkiekerie. Un ook wenn dat nix mit Översinnliched oder dösigen Krom mit künstliche Intelligenz to kriegen hett, sünd de Geschichen tomeist so unrealistisch, dat man dat so langsom in Kopp ni mehr uthölt.

Vun den „Tatort-Kult“, den dat mol geev, is jümmers weniger no.

Mien Madam un ick sünd je keen groote Fernsehkiekers. An un för sick is de Tatort so tehmli dat Eenzige, wat wi uns ankiekt. Overs veel Lust hebbt wi dor even ni mehr to. Mitünner nehmt wi uns den Tatort sogor op oder kiekt em in de Mediathek un spoolt de Opteeknung bet to’n Enn vör, wenn uns dat allto to dösig ward. Op de Oart kriegt wi weenstern noch mit, wokeen de Mörder weer. Un so sünd wi denn in bummeli 20 Minuten trech mit den ganzen Snurrkrom. Dat spoort twor Tied, overs dorför jümmers 18,36 Euro an Rundfunkgebühr to bethohln, mokt ni so veel Spoß.

Dat is so, as wenn man in’t Restaurant jeden Monot betohln mutt, annerlei, wat man överhaupt utwärts eeten geiht, un annerlei, wat dat smeckt, wat dor op’n Disch kümmt, wenn man denn doch mol to’n Eeten utgeiht.

Mi dücht, dör de Produktschoons-Mannschopen vun‘ Tatort schull langsom mol ’n Tatortreiniger mit ’n Leuwoog wischen.

Un dat bet deep in de dorsten Ecken ut de all de dösigen Ideen kümmt. Dat weer bi de Rundfunkgebühr doch wiss över, denn de Minnestlohn vun’n Reinigungskraft is je ni so hoch.

De kann sick no dree Stünnen putzen al den Rundfunkbidrag für een Monot leisten, üm to kieken, wat dat Saubermoken ook wat bröcht hett…

In düssen Sinn