Elke oorlog is er één te veel en leed zou geen overtreffende trap moeten kennen; toch is de doodsangst en paniek bij kinderen het meest hartverscheurend.
Zarlasht Halaimzai was tien jaar oud toen Kaboel in 1992 werd gebombardeerd door oorlogvoerende troepen. Haar leven werd een cyclus van honger, angst en horror.
De gedachte dat diplomatie een alternatief is voor militaire steun aan Oekraïne, is een schromelijke vergissing. Deze twee moeten elkaar juist aanvullen.