در این قطعه، شرح زندگی محمود غزنوی ادامه می یابد. از جمله داستانی مشهور گفته می شود که زنی به محمود شکایت می کند که "دزدان کوچ و بلوچ " پسرش را در "بیابانِ نِه" کشته اند و اموال او را برده اند. محمود می گوید آن ولایت از من دور است. زن می گوید "چندان ولایت بستان که نگاه توانی داشت". محمود حیله ای به کار می بندد و گروهی از دزدان را با سیب زهرآلوده مسموم می کند و ما بقی را می کشد.

همچنین داستان اختلاف او با وزیرش ابوالعباس بر سر غلامی "خوب صورت" نقل می شود.

در ادامه، شرح احوال دیگر پادشاهان غزنوی به اختصار ذکر می شود.

در نهایت پادشاهی غزنویان به دست علاءالدین حسین، پادشاه غوریان، برچیده می شود.