ادامۀ مطالب مربوط به دوران حکومت محمود غزنوی از کتاب تاریخ حیدری نقل می شود.

محمود غزنوی قصد تصرف غور را می کند. غوریان مقاومت می کنند. در نهایت با حیلۀ جنگی بر آنها پیروز می شود. روایتی دیگر هم نقل می شود که در آن محمود به حاکم غور وعدۀ صلح می دهد و وقتی او می پذیرد و به دیدن او می آید او را در بند می کند. درگیری میان غزنویان و غوریان تا آخر دوران غزنویان ادامه می یابد و در نهایت همین غوریان هستند که غزنویان را بر می اندازند.

همچنین، محمود برای تصرف غرجستان لشکری می فرستد. امرای غرجستان که تاب مقاومت ندارند می گریزند.

داستانی نقل می شود از قحطی بزرگی که در سال 401 هجری روی داد و مردم بسیاری را کشت، و مردم به خوردن سگ و گربه و حتی آدم روی آوردند.

سپاهیان ایران با سپاه هند در حال جنگند. مبارزی از هندوان به نام کنید نهره به میدان آمده است که هیچ کس نمی تواند با او برابری کند.

مهتر پیلبانان هند پیلی که بوران دخت و همارپال، حکیم هندی که در خدمت بوران دخت است، را به زبان هندی چیزی می گوید و او را می فریبد و به دنبال پیل خود می کشاند. وقتی که از جنگلی عبور می کنند، بوران دخت و همارپال دست در شاخ درختان می زنند و فرار می کنند.

از دور می بینند که جیباوه اسکندر را اسیر کرده است و پیاده می برد. بوران دخت نزدیک می رود تا مگر بتواند اسکندر را رها کند.

ادامه حوادث دوران محمود غزنوی گفته می شود.

محمود غزنوی به کرات به هندوستان لشکر کشید. گاهی این لشکرکشی ها مدت زمان درازی به طول می انجامید. در یکی از این لشکرکشیهای طولانی مدت، ایلک خان، حاکم ترکستان که با محمود قرارداد صلح داشت، با دیدن اینکه محمود حضور ندارد، سعی در تصرف بخشهایی از خراسان کرد و گماشتگانی به آن اطراف فرستاد. برخی از بزرگان خراسان نیز به واسطۀ دوری محمود با او از در همکاری در آمدند.

محمود متوجه اوضاع شد و امیرانی را برای مقابله فرستاد و خود عزم بازگشتن کرد.

در نهایت گروهی از سپاهیان دو طرف درگیر شدند. ایلک خان از قدر خان پادشاه چین کمک خواست. جنگی بزرگ در گرفت و محمود در جنگ با سپاه این دو پیروز شد.

بعد از آن دوباره محمود عازم فتح مناطقی از هند گشت و با غنایم بسیار به غزنین برگشت.

بوران دخت که به جنگ هندوان رفته است، فور، پادشاه هندوان را اسیر کرده است.

فور موقعیتی می یابد و می گریزد. لشکری بزرگ فراهم می آورد و به فرماندهی جیبال، دختر کیدآور ملک، به جنگ ایرانیان می فرستد.

در میان سپاهیان هند، گروهی هستند که سوار بر گاو جنگ می کنند. یکی از آنها، با نام کنید نهره، به میدان می آید. هر کی که از سپاه ایران و روم به جنگ او می رود کشته می شود.

بوران دخت و اسکندر درمانده اند که چه بکنند.

در این قطعه حوادث دوران محمود غزنوی گفته می شود که بیشتر در مورد لشکرکشیهای محمود به هند و گرفتن غنایم فراوان است. همچنین از قرارداد صلح با ایلک خان یاد می شود که بعد از برافتادن سامانیان ماوراءالنهر را تحت تصرف درآورده بودند.

سپاه بوران دخت با جادوی فور، شاه هندوان، در یک وادی افتاده است و راه فرار ندارد. هندوان بر آنها آتش می بارند و همه را می سوزانند. بوران دخت که "نام مهین یزدان" می داند نجات می یابد و به دنبال سپاه هندوان می تازد. پیلان بسیاری را می کشد و به پیلی می رسد که فور و آذر حکیم بر آن سوارند. آنها را اسیر می کند و به اردوگاه خود می برد. نمی داند آنکه با آذر اسیر شده است فور است.

از آنها تعبیر خوابی می خواهد. آذر که در تقدیر دیده است که به دست زنی از ایران کشته خواهد شد، جواب نمی دهد و کشته می شود.

در این قطعه مطالبی از ابتدای دوران غزنویان به نقل از تاریخ حیدری، نوشته شده توسط میر حیدر بن علی حسینی رازی، از تاریخ نویسان هند در حوالی سال هزار هجری آورده می شود.

آلپتگین که از امرای سپاه سامانیان بود، با امیر منصور سامانی اختلاف پیدا می کند و از او جدا شده غزنین را تصرف می کند. بعد از مرگ او، امرای لشکر بر حکومت سبکتگین توافق می کنند.

بعد از سبکتگین، بین پسران او، محمود و اسماعیل اختلاف می افتد. در نهایت این اختلاف به جنگ می کشد و محمود پیروز می شود.

در این متن هم مانند بسیاری از متونی که در قرنهای بعدی در مورد غزنویان نوشته شده، اغراق و بخصوص در اشاره به امور و حوادث ماورائی که موید حکومت حاکمان است، به وفور دیده می شود.

بوران دخت با سپاه ایران به دنبال فور پادشاه هند می رود تا با او جنگ کند. همارپال، حکیمی از شاگردان افلاطون، به او محل گذر کردن از آب گنگ را نشان می دهد و به او توصیه می کند که در نبرد با فور احتیاط کند چون او و دستورش، مردی حکیم به نام آذر، جادو می دانند .

بوران دخت به حرف همارپال گوش نمی کند و سپاهیان خود را به یک وادی می برد. فور با جادو در آن وادی بارانی شدید می باراند و سپاهیان بوران دخت را زمین گیر می کند.

این قطعۀ قسمت آخر تاریخ غزنویان به روایت تاریخ فرشته است. در ابتدا داستانهای دوران بهرامشاه بن مسعود بن ابراهیم نقل می شود. دوران سلطنت سی و پنج سالۀ او دورانی با رونق برای غزنین بود و شاعران و نویسندگان زیادی در دربار او پرورش یافتند.

در اواخر عمر در پی قتل محمد غوری، که داماد بهرامشاه بود، سیف الدین سوری به غزنین آمد و بهرامشاه فرار کرد. بهرامشاه مدتی بعد به غزنین حمله کرد و سیف الدین با خیانت غزنینیان اسیر شد. او را به خواری در شهر گردانیدند و بعد کشتند. علاءالدین سوری با لشکری بزرگ به غزنین آمد. پسر بهرامشاه در جنگ کشته شد و او به هند گریخت. بعد از او پسرش خسروشاه به حکومت رسید.

علاءالدین سوری غزنین را تصرف کرد و فرمان قتل و غارت داد.

خسرو شاه در لاهور هفت سال سلطنت کرد و بعد پسرش خسرو ملک به حکومت رسید. جنگ بین او و غوریان تحت حکومت شهاب الدین محمد غوری ادامه یافت. در نهایت سلسلۀ غزنویان در لاهور با شکست از غوریان به پایان رسید.

بوران دخت با ساز و برگ تمام وارد جنگ با جیباوه دختر شاه کیدآور هندی می شود. پس از کشمکش بسیار، بوران دخت او را اسیر می کند. لشکر ایران و روم قوت می گیرند و حمله می کنند و سپاه هند را در هم می شکنند.

کیدآور نیز به دست بوران دخت اسیر می شود. بوران دخت آنها را به دست مردانش می سپارد. آنها جیباوه و کیدآور و فور بن فور را در شهرها به خواری می گردانند. کیدآور از غصه می میرد و فور بن فور خود را می کشد.

جیباوه با فریب دادن زندانبان و وعده دادن به او، از بند رها می شود و به نزد فور پادشاه تمام هند می رود.