در ابتدا حوادث دوران سلطنت ابراهیم بن مسعود ذکر می شود که چهل سال حکومت کرد و دوران آرامی را به واسطۀ روابط خوب با سلجوقیان گذراند. او هم بنا به سنت غزنویان به هند لشکر کشید. داستان جالب توجهی ذکر می شود از سنگی که در دوران او به فرمان او در میدان شهر افتاد و با وجود رنجی که به مردم می رساند، تا سالها برداشته نشد!

بعد از او پسرش مسعود بن ابراهیم به سلطنت رسید و شانزده سال سلطنت کرد. او خواهر سلطان سنجر سلجوقی را به همسری گرفت. دوران او هم به آرامی سپری شد.

بعد از او پسرش ارسلانشاه به حکومت رسید. او برادران خود را در حبس انداخت، بجز یکی از آنها، بهرامشاه، که گریخت و به نزد سلطان سنجر رفت. واسطه ها در میان آمدند ولی صلح برقرار نشد. سنجر به غزنین حمله کرد و ارسلانشاه به هند گریخت. بعد از رفتن سنجر از غزنین، ارسلانشاه باز گشت. این بار هم شکست خود و به دست برادرش بهرامشاه کشته شد.